مفاهيم اين حقوق از نظر وى گسترش يافته و فروع و اقسامى مىيابد ، ولى همه آنها در اصول قاطعى اشتراك دارند : رفع نيازمندى و برطرف‌ساختن احتياج از همگان ، به‌طورى كه در بين افراد ملت گرسنه‌اى پيدا نشود ، زيرا گرسنگى شرافت و شخصيت انسانى را پست مىسازد . بايد قوانين جديد براى رفع اين نيازمندى به‌وجود آيد ، آن هم در صورتى كه اجراى قوانين موجود براى رفع آن كافى نباشد . و همچنان‌كه عبادت از نظر على نبايد انسان را از زندگى و جامعه و مردم دور سازد و همان‌طور كه « دين خوش‌رفتاى است » و درستى عقيده همان رفتار نيك است ، همين‌طور هم برنامه‌ها و قوانين بايد در راه فراهم‌ساختن نيازمندىهاى مادى همگان و رفع احتياج عموم به‌كار برده شوند تا انسان در درون خود احساس پستى نكند و از زندگى بيزار نشود . برطرف‌ساختن نيازمندى ملت ، بر حاكم و قانونگذار يك وظيفه است و هيچ‌گونه منتى بر مردم ندارد و اين مسئله درباره مردم يك حق قانونى است ، نه خواهش و تقاضا . و على در اين مورد چنان سخت مىگيرد كه هر گفتار و وصيت و عهدنامه‌اى كه از او بيابيد ، مملو از تثبيت اين حق و بيان آن بر فرمانداران و كارمندان است . چگونه رفع نيازمندى از ملت در قانون على يك وظيفه حتمى بر قانونگذار و حاكم نباشد و يك حق اساسى از حقوق همگان به‌شمار نرود ، در حالىكه او در ميان تبهكارىهاى فراوان كسرىها و قيصرها ، چيزى بيشتر از پست‌شمردن ملت نمىبيند ! آنجا كه آنان گناهكارانه حقوق قانونى ملت را در نعمت‌هاى زمين و آسايش زندگى ناديده مىگيرند و يا هنگامى كه به فقيرساختن مردم مىپردازند على