. . . نهج‌البلاغه‌اى كه از فكر و خيال و عاطفه ، آيه‌هائى بدست مىدهد كه تا انسان هست و تا خيال و عاطفه و انديشهء انسانى وجود دارد ، با ذوق بديع ادبى و هنرى او پيوند ناگستنى خواهد داشت . سخنانى زيبا و نغز ، كه زيبائى موضوع و بيان ، آنچنان در آن بهم آميخته كه تعبير با مدلول و شكل ، با معنى ، يكى شده‌اند همچنانكه حرارت با آتش ، نور با خورشيد ، و هوا با هوا يكى هستند ! و بشر در قبال آن ، چيزى جز بمثابه موجودى كه در برابر سيل خروشان و درياى پرموج ، و طوفان سركش يا گردباد تند قرار گرفته باشد ، نمىتواند به شمار آيد . . . نهج‌البلاغه‌اى كه بيان آن اگر براى انتقاد به كار برده شود ، گوئى تندباد خروشانى است و اگر تباهى و فساد را مورد تهديد قرار دهد ، همچون آتش‌فشانى سهمناك زبانه مىكشد و اگر براى تفكر و انديشه بخواند ، حس و عقل را همراه مىسازد و اگر در مقام پند و اندرز باشد ، مهر و عاطفه پدرى را همگام با راستى و وفاى انسانى در آن خواهيد يافت و اگر براى شما از ارزش هستى و زيبائىهاى آفرينش و كمالات جهان هستى سخن گويد آنها را با مدادى آغشته به نور ستارگان در قلب شما مىنگارد ! . نهج‌البلاغه ، بيانى است رساتر از هر صدا و پاره‌اى است از يك تنزيل ! . و پيوند ناگسستنى با اصول ادب انسانى دارد ، و تا آنجا اوج مىگيرد كه درباره آن گفته‌اند : « بيانيست فروتر از كلام خداوند ، و فراتر از گفتار بشر . . . « 1 » » .

--> ( 1 ) كتاب « الامام على صوت العدالة الانسانية » ، جرج جرداق . ترجمهء همه مجلدات اين كتاب ، پس از تجديد نظر كامل ، توسط نويسنده ، در دو هزار صفحه هم اينك در اختيار شما است