پيامبر و علىبن ابيطالب * ما در زمان پيامبر ، به على چنان مىنگريستيم كه گويى به ستاره آسمان نگاه مىكنيم . عمربن خطاب در خانهء بىهمتاى ابوطالب روح واحدى ، با نهايت صدق و صفا و وحدت نظر كامل نسبت به جهان هستى و زندگى ، رشد و نمو مىكرد و بر ريشه‌هاى عميق‌تر و شاخه‌هاى پربارترى در علاقه و پيوند پيامبر نسبت به تربيت‌يافته خود - كودكى كوچك ، تا آنگاه كه جوان برومند و رشيدى شد - پسرعمويش ، علىبن ابيطالب ، تجلى مىنمود و استمرار مىيافت . و اگر ما به ماهيت پيدايش معانى انسانيت در قلب و روح اعتقاد داشته باشيم ، خواهيم ديد كه تولد علىبين ابيطالب اساساً برپايه ايمان به رسالت خيرخواهانه و دفاع از آن ، استوار بوده است . زيرا خصايص محيط خانه ابوطالب كه محمد در آن پرورش يافت ، به‌طور طبيعى ، در هنگام تولد به پسرعموى او ، انتقال يافت .