براى علىبن ابيطالب مساعد نگرديد و او نتوانست بر باند سوداگران ، استثمارچيان و خودكامگان غالب گردد . ولى اگر على نتوانست همانند بنىاميه ، بر مردم حكومت ظاهرى داشته باشد - و هرگز هم رسالت او ايجاد حكومتى بسان حكومت اموى نبود - در قبال آن توانست بر دلهاى پاكيزگان و پاك‌مردان حكومت كند . . . على از صفات و خصلت‌هاى عالى انسانى ، به آن مقدار دارد كه او را براى ابد شايسته نفوذ در دل‌ها و حكومت بر قلب‌ها بنمايد . پيش از آن كه سخن را آغاز كنيم ، ناچار بايد نگاهى كوتاه به گذشته بياندازيم تا پيوند عميق و ريشه‌دارى كه على و خانه‌اش را به محمدبن عبدالله ربط مىدهد ، روشن و آشكار گردد . اين پيوند و هم‌بستگى ، هم در رويدادهاى جزئى كه داراى تاريخ و ارقام و آمار صحيحى است و هم در زمينه‌هاى روحى و معنوى و ادبى كه در محيط يك خانه به‌وجود آمد و آماده گشت و در اين و آن ، هردو به‌هم آميخت ، وجود دارد و البته پيامبر نسخه كامل و نمونه عالى اين زمينه‌هاست و فرزند ابوطالب نيز چنين بود . * * * هنگامى كه پيامبر از لطف پدر و مهر مادر محروم شد عبدالمطلب هاشمى - جد او و جد على - سرپرستى او را به‌عهده گرفت كه او را بىاندازه دوست داشت و چه بسيار مواقعى كه در حالىكه به نوه خود مىنگريست ، به دوستان و هم‌مجلسيان خود مىگفت : اين كودك آينده درخشانى دارد . و حتى او را با وجود خردسالى ، در مجلس عمومى خود ، در زير سايه كعبه و در كنار عموهاى خود مىنشانيد .