تو شه جهانى ، شاه انس و جانى * اينجهان چو جسم ، وجسم را تو جانى باب حطّ حق ، بهر عاصيانى * ما برش نداريم ، آبرو شأنى جز تو بس نداريم الخ اى ولّى رحمان ، ركن دين و ايمان * حق تو را ستوده ، بهر ما ضعيفان تا شوى وسيله ، بهر عفو و غفران * مصدر حوائج ، باب فضل و احسان جز تو بس نداريم الخ ما كه دردمنديم ، جمله مستمنديم * منقطع ز هر سو ، دل بكس نبنديم با هزار اميّد ، رو بشه رو نديم * تا مگر ز فضلت ، بار خود به بنديم جز تو بس نداريم الخ ما پياده آييم ، از ره تخضّع * يعنى اى شه از ما ، نيست جز تخشّع بر در تو آييم ، ذلّت و تواضع * بلكه جان‌نثاريم ، با همه تضرّع جز تو بس نداريم الخ اى امام هشتم ، جان ما فدايت * تو شه دو كونى ، ما هه كدايت ما فقير درگاهيم * بندگان آن شاهيم سائل يداللّهيم * هان تو و سخايت