اين‌كه مرد شيّادى است از جهل اين بيچاره سوءاستفاده مىنمايد و مدّت‌ها او را در سنگلاخ رياضت و چله‌نشينى مىافكند و عاقبت هم آن بدبخت به جايى نمىرسد . چهارم : معتقدند كه بزرگ‌ترين فضل و رتبه همين است كه انسان به خدمت امام عليه السّلام برسد و هركس به خدمت رسيد از همه كس برتر و بالاتر است ، اگرچه جاهل باشد . پس اگر جاهل باشد كه به خدمت امام عليه السّلام رسيده باشد از هر عالمى بالاتر و محترم‌تر است . از اين جهت اشخاصى را كه در ايشان اين گمان ببرند فوق العاده احترام مىكنند و در حضور او تأدب شديد به خرج مىدهند و فرمان او را با جان و دل مىبرند و با اخلاص به او خدمت مىكنند و رسيدگىهاى بىدريغ به او دارند . اى كاش اين عمل‌ها مخصوص كسى بود كه راستى و به‌طور يقين تشرّف حاصل كرده بود تا لا اقل قدر نرود ، لكن متأسفانه در اصل موضوع هم بر يقين نيستند ، بلكه چيزى از آن طرف نفهميده و تحقيقى نكرده به مظنه و گمان خود يا تقليد مانند خود اتّكاء مىكنند بلكه نوعا دور و بر همان اشخاص تودار سر به تو مىچرخند و از بس كه حسن‌ظن دارند مىگويند : اين شخص نبايد خدمت امام نرسيده باشد . و ازاين‌رو شيادان بسيار شده‌اند و دكانشان داغ و زندگيشان بسيار مرفّه و اگر طرف ، جاهل بيچاره‌اى باشد و بىغرض و بىنظر هم باشد در اثر اين احترامات زياده بر حد ، خود را مىبازد ، اگر در اول نظرى نداشت و از خود ادعايى نداشت ، بلكه مريدان دربارهء او خيال بىجا كرده بودند ، بالاخره در آخر نظر پيدا مىكند و صاحب ادعا مىشود . بلكه اگر درواقع هم خبرى بوده و تشرفى هم حاصل كرده ، باز اين بالا بردن‌هاى مردم ايجاد كبر و نخوت و خودبينى و عجب در وى مىكند ، عاقبت خود را شخصى مىگمارد و با اهل علم و علما مخالفت مىكند و دكانى در مقابل باز مىكند . نظير ابليس كه واقعا به كشف رسيد و چيزها هم ديده و بىنظر هم بود ، اما بالا بردن ملائكه ، او را سبب آن كبر و عجب شد كه براى آدم سر فرود نياورد . اين‌ها عقايد عوامانهء خودساختهء بىاصل و بىمدرك است ، عوام بيچاره را متحيّر و سرگردان مىكند ، راه پا براى شيّادان باز مىكند ، و ساده‌لوح را به طمع خام مىافكند .