حضرت باقر عليه السّلام فرمود : « بپرهيزيد خدا را و مدد و استعانت از او بخواهيد بر آن‌چه هستيد ( از دين و ولايت ) به وسيلهء ورع و كوشش در طاعت خدا ، سخت‌ترين موقعى كه يكى از شما غبطه خورد بر كوتاهى كردن خود نسبت به آن‌چه در دست او است آن هنگامى است كه از دنيا منقطع شود و به سر حدّ آخرت برسد و بفهمد كه استقبال مىكند از خداوند ، نعيم و كرامت و بشارت به بهشت را و ايمنى از آن‌كس كه از او مىترسيد و يقين كند كه آن‌چه او بر آن بوده حق است و آن‌كه با دين او مخالف بود بر باطل و در هلاكت است ، پس بشارت باد شما را ، باز هم بشارت باد شما را به آن‌چه مىطلبيد » . « 1 » حضرت صادق عليه السّلام فرمود : « صاحب اين امر را غيبتى خواهد بود ، متمسّك به دين خود ، آن وقت مانند كسى كه شاخه قتاد را ( درختى است پرخار ) با دست خود خرّاطى كند ، سپس فرمود : صاحب اين امر را غيبتى است ، پس بايد هر بنده‌اى از خدا بترسد و به دين خود متمسّك باشد » . « 2 » و نيز فرمود : « طوبى باد براى كسى كه در غيبت قائم ما متمسّك به امر ما باشد و قلب او بعد از هدايت منحرف نشود » . ابى بصير عرض كرد : « طوبى چيست ؟ » فرمود : « درختى است در بهشت كه اصل او در خانهء على بن ابيطالب عليه السّلام است ، هيچ مؤمنى نيست مگر اين‌كه شاخه‌اى از شاخه‌هاى او در خانهء او است « 3 » و اين است قول خداوند : طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ : « 4 » و نيز آن حضرت از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم نقل فرمود : « خوشا به حال كسى كه قائم اهل بيت مرا درك كند و پيش از قيام او به او اقتداء كند ، دوست او را دوست بدارد و از دشمن او

--> ( 1 ) - غيبت نعمانى 203 باب السفيانى ؛ بحار 52 / 140 ح 51 . ( 2 ) - بحار 52 / 111 ح 21 . ( 3 ) - كمال الدين 2 / 358 ح 55 ؛ بحار 52 / 123 ح 6 . ( 4 ) - رعد 29 .