كم شود . پس امام عليه السّلام در زمان حكومت موظّف است به اين روش از زندگى ، براى اين حكمت‌ها و فوايد . زيراكه عمدهء وظيفه او تبليغ و تربيت است و اين روش از او بهترين تبليغ و اسباب تربيت است . مطلب دوم : دفع يك توهّم چون ظاهر اين اخبار اظهار خوشوقتى است به عيش خوش و رفاهيّت در زندگى ، ممكن است براى قاصرى توهمّى پيش آيد كه اولا : اگرچه امام در غير زمان حكومتش مأمور و موظّف به زندگى پست و سخت نيست ولى در عين حال ، اظهار خوشوقتى از عيش مرفّه هم مناسب با مقام امامت نيست ، و ثانيا : چگونه عيش خوش را بر فرج كلّى و اعلاى كلمه اسلام و تسلّط دين ترجيح مىدهد به طورى كه از استعجال آن نهى مىكند ، با آن همه امر به انتظار فرج و درخواست تعجيل فرج ؟ ولى اين توهّم ناشى از قصور ادراك است ، زيراكه غرض در اين اخبار بيان حال خويش و اخبار از رضايت باطنى خويش نيست ، بلكه غرض تسليت و دلدارى غمخواران است ، مطابق غمخوارى ايشان . توضيح اين است كه آن اشخاصى كه استعجال مىكردند و افسوس مىخوردند و اين اخبار متوجه به ايشان است چنان‌كه از مطاوى گفته‌هايشان پيداست ، كسانى نبودند كه صرفا افسوس و دلسوزى ايشان براى اين و از لحاظ استيلاى حق و غلبهء دين باشد ، بلكه با همهء اين‌كه تاحدى اهل معرفت بودند باز هم به ماديّات و جنبهء ظاهرى نظر داشتند ، گاهى صرفا از جهت تنگى معيشت ائمه عليهم السّلام افسوس مىخوردند و گاه اگرچه رفاهيّتى هم بود ، اما بالمقايسه با عيش و نوش بنى العباس پست مىنمودند و گاه هم خوشى خود را منظور مىكردند كه اگر امور در دست ائمه عليهم السّلام بود ما هم در پرتو ايشان عيش و نوشى داشتيم ، مانند اتباع بنى العباس . پس استعجال ايشان از اين راه بود كه كى باشد اين شب تيره به سر آيد و صبح فرج فرح‌بخش طلوع كند ، ائمه ما بر مسانيد و ارائك سلطنت تكيه كنند ، ايشان عيش و نوش