بلكه هر عامى بااطلاع باشد كه امام غائب و منتظرى را كه شيعهء اثنىعشرى قائل است و ظهور او را انتظار دارد ، كسى است كه خودش با اين اوصاف و خصوصيات باشد ، و علامات ظهورش با اين خصوصيات و كيفيت ظهورش با اين خصوصيات ، و سيره و رفتارش و عمل‌هائى كه انجام مىدهد با اين خصوصيات ، به طورى كه همه باهم دخيل و همه باهم حجت و دليل است . البته چنين امر مهمى كه مىتوان گفت : از بدء خلقت تاكنون مانند او اتفاق نيفتاده و مشيت حق در امر دعوت و هدايت بدين‌گونه كه بر همه اديان غالب و در روى زمين دينى به جز دين حق نماند تاكنون تعلق نگرفته ، پس مهم‌تر از وى در همه مهمات تكوين و تشريع نيست و بايد كه ظهور او توأم با خصوصيات فوق العاده‌اى باشد و بايد كه نشانه‌هاى او و نشانه‌هاى ظهور او بسيار و بىشمار باشد تا جاى شبهه براى احدى نباشد . از اين جهت است كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود : « ان ادّعى مدّع فسئلوه عن تلك العظائم الّتى يجب فيها مثلها » . « اگر مدعى ادعا كند از او مطالبه كنيد آن امور عظيمه‌اى را كه مانند آن در چنين امر واجب و لازم است » . « 1 » و نيز فرمود : « امر ما در هنگام ظهورش از خورشيد روشن‌تر است » . « 2 » پس بايد آن‌قدر از علامات و خصوصيات باشد كه حجت بر همه روشن و تمام گردد . دوم : استقامت عملى و قلبى در برابر حوادث و وقايع گوناگون كه در هر عصر و زمان و به‌خصوص هرچه زمان نزديك‌تر به ظهور شود رخ مىدهد ، پس قلب او مضطرب نشود و از وقوع حادثه وحشت نكند و تزلزل در ايمان و خلوص او راه نيابد و در عمل از هر فتنه پرهيز كند و از هر زشت و شنيع اجتناب كند و از اهلش دورى كند و با آن‌ها همراهى نكند .

--> ( 1 ) - اصول كافى 1 / 382 ، حديث 2 ؛ بحار 90 / 20 و 52 / 157 ح 18 . ( 2 ) - معجم احاديث الامام المهدى 3 / 429 ح 987 ؛ اصول كافى 1 / 377 ح 885 ؛ بحار 52 / 282 ح 9 .