ابن اثير در « النهاية » گويد : عضوض - از ريشهء عضّ ( با دندان فشردن ) است و كنايه از فشارها و ستمهايى است كه از جانب حاكمان بر مردم وارد مىشود . خلاصه آن‌كه امامت و زعامت سياسى در عهد رسالت ، به اتفاق آراى همهء اهل اسلام ، با انتخاب مردم نبوده و بيعت تنها يك وظيفه و تكليف بوده تا امكانات ولىّ امر را فراهم سازند . و زعامت سياسى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله از مقام نبوّت او برخاسته بود ، او آورنده شريعت بود و خود بايد ضامن اجراى آن مىبود . و در دوران پس از وى كه مسألهء خلافت مطرح مىباشد ، شيعه همچنان تا پايان عصر حضور ، امامت را با نص مىداند و بيعت را يك وظيفه مىشناسد ، ولى در عصر غيبت ، نقش بيعت را نقش تشخيص و انتخاب اصلح در سايهء رهنمود شرع مىداند كه اين نقش را اهل سنت نيز ، از همان روز پايان عهد رسالت ، براى بيعت و انتخاب اصلح قائل‌اند . به هر تقدير ، مسألهء رابطه دين و سياست ، يك اصل حاكم بر نظام اسلامى به‌شمار مىرود .