( آمين ) . » « 1 » [ 1 / 620 ] بيهقى در الشعب ، از عبد اللَّه بن عمر نقل كرده است كه او در نماز ، « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » را قرائت مىكرد . وى پس از پايان سوره ( حمد ) نيز بسمله را مىخواند . او مىگفت : « بسمله در مصحف ، براى قرائت نوشته شده است . » « 2 » اين تعبير كه وى پس از حمد ، سورهء پس از آن را با بسمله آغاز مىكرد ، نشان مىدهد كه پس از پايان فاتحه ، آمين نمىگفت ؛ چرا كه بدون فاصله پس از آن ، بسمله مىگفت . آرى ، ابو هريره آمين مىگفت و مىگفت : « سوگند به كسى كه جانم در دست اوست ، نماز من در بين شما ، شبيه‌تر به نماز رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم است . » [ 1 / 621 ] دارقطنى ، حاكم و بيهقى - كه وى حديث را صحيح دانسته است - از نعيم مجمر روايت كرده‌اند كه وى گفت : « پشت سر ابوهريره نماز مىگزاردم . وى « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » را خواند ، سپس حمد را قرائت كرد تا به « وَ لَا الضَّالِّينَ » رسيد . در اين هنگام گفت : " آمين " . مردم نيز آمين گفتند . هم‌چنين هرگاه به سجده مىرفت و از حالت نشسته بر مىخاست ، اللَّه اكبر مىگفت . هنگامى هم كه سلام مىداد ، مىگفت : " سوگند به آن كه جانم به دست اوست ، نماز من بيش از همهء شما ، به نماز رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم شباهت دارد . " » « 3 » شايد اين سخنِ وى براى ترغيب مردم به گفتن « آمين » و سرزنش آنان بر ترك آن باشد ؛ آن سان كه در حديث پسر عمويش گذشت كه او مردم را بر ترك « آمين » گفتن ، نكوهش مىكرد . اين گزارش را ابن ماجه روايت كرده است . « 4 » اكنون ، ديگر روايات در اين باب نقل مىشود .

--> ( 1 ) . الدرّ ، ج 1 ، ص 45 ؛ المصنّف ، ج 2 ، ص 315 . ( 2 ) . الدرّ ، ج 1 ، ص 20 ؛ الشعب ، ج 2 ، ص 439 و 440 . ( 3 ) . دارقطنى ، ج 1 ، ص 304 ؛ حاكم ، ج 1 ، ص 232 ؛ بيهقى ، ج 2 ، ص 46 ؛ الدرّ ، ج 1 ، ص 22 . ( 4 ) . ابن ماجه ، ج 1 ، ص 278 .