تفسير سوره حمد تفسير « الْحَمْدُ لِلّهِ » اين سوره با حمد خداى تعالى آغاز مىشود و حمد ، همان ستايش نيكو ، در مقام شكر و سپاس از نعمت فراوان است . در گام ديگر ، وصف « پرورگار جهانيان » مىآيد كه گويا ، تعليلى لطيف براى استحقاق آن حمد جامع و ستايش فراگير است . « ربّ » همان مالك عهده‌دار امور مربوبين - كه همهء آفريدگان هستند - مىباشد . اين ربوبيت فراگير كه امور مربوبين را بر عهده دارد ؛ برآمده از مقام رحمت گستردهء خداى تعالى است كه همان رحمانيت عام مىباشد ؛ نيز برخاسته از عنايت فراوان او به بندگان مؤمن خود است كه همان رحيميت خاص مىباشد . ربوبيت نيز به مالكيت همهء امور در روز جزا ، منتهى مىگردد . حال كه حقيقت چنين است ، سزاوار است كه غير خداى تعالى پرستش نشود و از غير او ، يارىجويى نگردد . نيز شايسته‌تر آن است كه جز به او ، عرض حاجت نشود . اين ، اجمال تفسير سوره است ، اما تفصيل آن براساس روايات ، به شرح ذيل مىباشد : حمد ، همان‌ستايش برنعمت فراوان‌است تاسپاسى دربرابر تفضّل خداىتعالى باشد . حمد ، خودِ شكر نيست ، بلكه شكر ، غايت آن است . اگر بنده بگويد : « أحمدُ