[ 1 / 334 ] صدوق با سند خود به احمد بن موسى بن سعد روايت كرده است كه همراه امام رضا عليه السلام در طواف بودم . هنگامى كه مقابل ركن يمانى رسيديم ، حضرت ايستاد و دستان خود را بلند كرد و گفت : « يا اللَّه يا ولىّ العافية و يا خالق العافية و يا رازق العافية والمنعم بالعافية والمتفضّل بالعافية عليّ و عَلى جميع خلقك . يا رحمان الدنيا والآخرة ورحيمهما صلّ على محمد و آل محمد وارزقنا العافية ودوام العافية و تمام العافية وشكر العافية فى الدنيا والآخرة يا أرحم الراحمين . » « 1 » اين بدان روست كه گسترهء رحمت رحمانى خداى تعالى ، هم‌چون اهل دنيا ، اهل آخرت را نيز فرا مىگيرد . هم‌چنين رحمت رحيمى او ، در دنيا شامل مؤمنان و كافران مىشود ؛ بدين گونه كه طاعات مؤمنان را سبك قرار مىدهد و كافران را با مهربانى ، به موافقت با او دعوت مىكند ؛ چنان كه در تفسير امام عليه السلام روايت شده است . « 2 » [ 1 / 335 ] طبرسى از ابو سعيد خدرى از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم از عيسى بن مريم عليه السلام روايت كرده است : « الرحمان : رحمان دنيا ؛ والرحيم : رحيم آخرت » . « 3 » مقصود اين روايت آن است كه رحمانيت عمومى كه همهء خلق را در بر مىگيرد ، در اين دنياست ، اما رحيميت ويژهء مؤمنان در آخرت مىباشد . [ 1 / 336 ] از ابن عباس روايت شده : « رحمان و رحيم ، دو اسم " رقيق " هستند كه يكى رقيق‌تر از ديگرى است . » « 4 » « رقيق‌تر » به معناى لطيف‌تر و ملايم‌تر مىباشد ؛ يعنى رحمت رحيمى خداى تعالى ، با لطف و عنايتى فراوان ، تنها شامل بندگان مؤمن او مىشود . اين رحمت ملايم‌تر و لطيف‌تر از رحمت رحمانى عام و فراگير او نسبت به همهء خلق است . بنابراين مراد از رقّت در اين جا ، نرمى و لطافت فراوان مىباشد و اين رقّت ،

--> ( 1 ) . العيون ، ج 2 ، ص 19 . ( 2 ) . بنگريد به : تفسير امام ، ص 34 . ( 3 ) . مجمع البيان ، ج 1 ، ص 54 . ( 4 ) . اين روايت به نقل از كتاب الأسماء و الصفات ( ج 1 ، ص 89 ) گذشت .