[ 1 / 203 ] امام صادق عليه السلام فرمود : « گاه يكى از دوستان ما در آغاز كارى ، « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » را ترك مىكند ، از اين رو خداوند او را به امرى ناخوشايند گرفتار مىسازد تا شكر خداى تعالى و ستايش او را به يادش آورد و آن [ خطا ] را از وى محو سازد « 1 » و اين ، نشانهء كوتاهى او در ترك " بسم اللَّه " مىباشد . » [ 1 / 204 ] عبد اللَّه بن يحيى « 2 » نزد اميرمؤمنان عليه السلام رفت ؛ در حالى كه پيش روى او يك صندلى قرار داشت . حضرت به وى فرمود كه روى آن بنشيند . وى نيز نشست . ناگهان صندلى كج شد و او با سر افتاد . استخوان سرش مقدارى نمايان شد و خون جارى گشت . . . اميرمؤمنان عليه السلام فرمود : « اى عبد اللَّه ، سپاس خداوندى را كه پاك كردن گناهان شيعيان ما را در دنيا ، در گرفتارىهاى آنان قرار داد تا طاعاتشان براى آنان سالم بماند . . . » عبد اللَّه گفت : « كاش گناه مرا كه سبب گرفتارىام در اين مجلس شد ، به من مىفهماندى تا ديگر بدان باز نگردم . » حضرت فرمود : « نگفتن « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » هنگام نشستن . . . رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم از پروردگار براى من اين گونه نقل كرد : " هر كار مهم كه در آن يادى از بسم اللَّه نشود ، ناتمام است . " » « 3 » [ 1 / 205 ] حافظ عبد القادر رهاوى در اربعين ، با سندى نيكو از ابو هريره روايت كرده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « هر كار مهم كه با « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » آغاز نگردد ، ناتمام است . » « 4 » [ 1 / 206 ] ابن مردويه و ثعلبى از جابر بن عبد اللَّه روايت كرده‌اند : « هنگامى كه

--> ( 1 ) . در التوحيد ، به جاى « يمحو فيه عنه » ، « يمحق عنه » نقل شده است . ( بنگريد به : التوحيد ، ص 230 و 231 ) . ( 2 ) . وى ابو الرضا حضرمى از اصحاب خاص امام امير مؤمنان عليه السلام است . مفيد او را از پيشگامان و مقربان‌اصحاب حضرت برشمرده است . او همان كسى است كه امام در روز جنگ جمل به او فرمود : « مژده بده اى پسر يحيى . تو و پدرت از شرطة الخميس [ بخش ويژهء ارتش و جلودار آن ] هستيد كه خداوند در آسمان شما را بدين اسم ناميده است . رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نام تو و پدرت را به من خبر داده بود . » برقى او را از اولياء شمرده است . ( بنگريد به : معجم رجال الحديث ، ج 10 ، ص 378 ) . ( 3 ) . تفسير امام ، ص 22 و 25 ؛ بحار الانوار ، ج 89 ، ص 240 - 242 ، با اندكى تصرف و اختصار . ( 4 ) . الدرّ ، ج 1 ، ص 26 .