بين من و تو . آياتى كه براى من است ، عبارت‌اند از : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ . الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ » . آيه‌اى كه بين من و توست ، « إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ » مىباشد . عبادت از توست و بر من است كه تو را يارى رسانم . آيات « اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ . صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ » نيز از آنِ تو مىباشد . » « 1 » [ 1 / 140 ] دارمى ، ترمذى - در حالى كه روايت را حسن دانسته است - نسائى ، عبد اللَّه بن احمد بن حنبل در زوائد المسند ، ابن ضريس در فضائل القرآن ، ابن جرير ، ابن خزيمه و حاكم - در حالى كه روايت را صحيح دانسته است - از طريق علاء از پدرش از ابو هريره از ابىّ بن كعب روايت كرده‌اند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « خداوند نه در تورات ، نه در انجيل ، نه در زبور و نه در فرقان ، مانند امّ القرآن را نازل نكرد . اين همان سبع مثانى و قرآن بزرگ است كه به من داده شده و بين من و بين بنده‌ام تقسيم گرديده است و بنده‌ام مىتواند هر گونه درخواست كند . » « 2 » [ 1 / 141 ] در صحيح مسلم ، از علاء بن عبد الرحمان ، پناهنده به حرقه ، از پدرش از ابوهريره از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم روايت شده است : « خداى تعالى مىفرمايد : نماز را بين خود و بنده‌ام تقسيم كردم ؛ نيمى از آن براى من و نيمى براى بنده‌ام است و بنده‌ام هرچهء مىخواهد ، درخواست كند . هنگامى كه بنده بگويد : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » ، خداوند مىفرمايد : بنده‌ام مرا ستايش كرد . آن گاه كه بگويد : « الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » ، خداوند مىفرمايد : بنده‌ام مرا ثنا گفت . هنگامى كه بگويد : « مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ » ، خداوند مىفرمايد : بنده‌ام مرا تمجيد كرد و يك بار فرمود : بنده‌ام [ امورش را ] به من واگذاشت . آن گاه كه بگويد : « إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ » ، مىفرمايد : اين

--> ( 1 ) . الدرّ ، ج 1 ، ص 19 ؛ الاوسط ، ج 6 ، ص 279 و 280 ؛ مجمع الزوائد ، ج 2 ، ص 112 . ( 2 ) . الدرّ ، ج 1 ، ص 13 ؛ دارمى ، ج 2 ، ص 446 ؛ ترمذى ، ج 4 ، ص 360 ؛ نسائى ، ج 2 ، ص 139 ؛ طبرى ، ج 8 ، ص 78 ؛ ابن خزيمه ، ج 1 ، ص 252 ؛ حاكم ، ج 1 ، ص 558 .