روايت كرده است : « هنگامى كه خداوند اراده كرد فاتحة الكتاب و آية الكرسى و « يُشْهِدُ اللَّهَ » « 1 » و « قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ . . . بِغَيْرِ حِسابٍ » « 2 » را نازل كند ، به عرش درآويختند - در حالى كه بين آنها و خدا حجابى نبود - گفتند : پروردگارا ، ما را به سراى گناه و بر كسى كه تو را نافرمانى مىكند ، فرود مىآورى ؛ حال آن كه ما به پاكى و قدس در آويخته‌ايم . خداوند فرمود : به عزت و جلالم سوگند ، هر بنده كه شما را پس از هر نماز بخواند ، او را در جايگاه پاك « 3 » با همهء نعمت‌هايش ساكن سازم و با چشم مكنون خود ، هر روز ، هفتاد بار به او نظر كنم و هر روز ، هفتاد حاجت او را برآورم كه كمترين آنها ، آمرزش است ونيز او را از هر دشمن حفظ كنم و در برابر او ، يارىاش سازم و تنها مرگ ، مانع از ورود او به بهشت خواهد بود . » « 4 » [ 1 / 25 ] حاكم - در حالى كه اين روايت را صحيح دانسته است - و ابن مردويه در تفسيرش و ابوذر هروى در كتاب فضائل خود و بيهقى در الشعب ، از معقل بن يسار نقل كرده‌اند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « سورهء بقره از " ذكر اول " به من عطا شد ، و فاتحة الكتاب و آيات پايانى سورهء بقره از زير عرش به من داده شد و [ سوره‌هاى ] مفصّل « 5 » اضافه [ بر آنها ، به من عطا گرديد ] . » « 6 » [ 1 / 26 ] بيهقى در الشعب از حسن روايت كرده است : « خداوند 104 كتاب نازل فرمود و علوم آنها را در چهار كتاب به وديعت نهاد : تورات و انجيل و زبور و فرقان ، آن گاه علوم تورات و انجيل و زبور را در فرقان جاى داد ، سپس علوم قرآن را در [ سوره‌هاى ] مفصّل و علوم سوره‌هاى مفصّل را در فاتحة الكتاب قرار داد ؛ بنابراين هر كس تفسير آن را بداند ، چونان كسى است كه تفسير همهء كتاب‌هاى

--> ( 1 ) . آل عمران ( 3 ) 18 . ( 2 ) . آل عمران ( 3 ) 26 و 27 . ( 3 ) . [ بهشت ] . ( 4 ) . مجمع البيان ، ج 2 ، ص 267 ؛ بحار الانوار ، ج 92 ، ص 261 . ( 5 ) . [ سوره كوتاه آخر قرآن ] . ( 6 ) . الدرّ ، ج 1 ، ص 16 ؛ حاكم ، ج 1 ، ص 559 ؛ الشعب ، ج 2 ، ص 448 .