عِنْدَ اللَّهِ قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِما لا يَعْلَمُ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ » « 1 » ؛ « مىگويند : " اينها نزد خدا شفاعت‌گران ما هستند . " بگو : " آيا خدا را از چيزى آگاه مىگردانيد كه در آسمان‌ها و زمين سراغ ندارد ؟ " » . « إِنْ عِنْدَكُمْ مِنْ سُلْطانٍ بِهذا أَ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ . قُلْ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ » « 2 » ؛ « شما را بر اين [ ادعا ] حجتى نيست . آيا چيزى را كه نمىدانيد ، به دروغ ، بر خدا مىبنديد ؟ بگو : " همانا كسانى كه بر خدا دروغ مىبندند ، رستگار نمىشوند . " » دعا و ذكر نيز وسيله‌اى به سوى خداست و بايد مشروع باشد ؛ بدين گونه كه خبرى صحيح دربارهء اصل و كاربرد و شرايط لازم آن هنگام دعا و تضرّع نزد خداى سبحان رسيده باشد . [ م / 131 ] ثقة الاسلام كلينى از طريق استادش ، على بن ابراهيم قمى ، با سند او به عبد الرحيم قصير روايت كرده است كه وى گفت : « نزد امام صادق عليه السلام رفتم و گفتم : فدايت شوم ، من دعايى را اختراع كرده‌ام . » حضرت بى درنگ ، فرمود : « اختراعت را نزد من نياور . هر گاه دچار گرفتارى شدى ، به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم پناه ببر و دو ركعت نماز بگزار و به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم هديه كن . » آن گاه امام عليه السلام دعايى به او آموخت كه پس از نماز بخواند . نيز به او ذكرى را ياد داد كه آن را چهل بار ، در پنج مرحله تكرار كند ، سپس به محمد و اهل بيت هدايت‌گر او متوسل شود . . . و به اندازهء يك نفس ، نداى « يا اللَّه » را تكرار كند . . . و در پايان ، حاجت خود را بخواهد تا به خواست خدا ، برآورده گردد . امام صادق عليه السلام فرمود : « من از جانب خدا ضمانت مىكنم كه پيش از حركت از جاى خو ، حاجتش برآورده شود . » « 3 » در زمينهء آثار تلاوت قرآن ، ما تأثير مستقيم آن بر نفس را انكار نمىكنيم . تلاوت قرآن بركات و رايحه‌هاى خوش قدسى را در پى ترنم سخن پروردگار جهانيان ، بر

--> ( 1 ) . يونس ( 10 ) ، 18 . ( 2 ) . يونس ( 10 ) 68 و 69 . ( 3 ) . كافى ، ج 3 ، ص 476 و 477 .