در قرآن كريم آمده : « فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ » « 1 » . « وَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجاباً مَسْتُوراً » « 2 » . « وَقُرْآناً فَرَقْناهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلى مُكْثٍ وَنَزَّلْناهُ تَنْزِيلًا » « 3 » . « سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسى » « 4 » . « هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ » « 5 » . « وَأَنْ أَتْلُوَا الْقُرْآنَ . . . » « 6 » . « وَاتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتابِ رَبِّكَ » « 7 » . آياتي كه تلاوت قرآن را به پيامبر نسبت مىدهند فراوان است . علاوة ، قرآن صريحا با عنوان « كلام اللّه » ياد شده : « وَإِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ » « 8 » . « يُرِيدُونَ أَنْ يُبَدِّلُوا كَلامَ اللَّهِ » « 9 » . ودر أحاديث تفسير به رأى آمده : « ما آمن بي من فسّر برأيه كلامي » « 10 » ودر حديث ديگر آمده : « وهو كلام اللّه ، وتأويله لا يشبه كلام البشر » « 11 » . اضافه بر آن اين كه خداوند مىفرمايد : قرآن را به زبان عربى فروفرستاديم ، كاملا صراحت دارد كه ساختار لفظي آن نيز با دست وحى انجام گرفته است . در آيهء سورهء شعراء كه مستشكل به آن تمسّك جسته ، صريحا به اين جهت عنايت دارد : « وَإِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ . نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ . عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ . بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ » « 12 » . لذا جاى ترديد نيست كه قرآن در دو جهت لفظ ومعنا ساختار وحيانى دارد ، وصرفا كلام خدا است . هرگز در توان پيامبر نيست كه چنين سخن معجزه‌آسايى - كه بيشتر در جهت لفظ ونظم عبارت متمركز است - از خود بسازد . گسترهء آيات تحدّى وتعجيز ، شامل پيامبر نيز مىشود ، چنان چه أشارت رفت .

--> ( 1 ) نحل 16 : 98 . ( 2 ) اسراء 17 : 45 . ( 3 ) اسراء 17 : 106 . ( 4 ) أعلى 87 : 6 . ( 5 ) جمعه 62 : 2 . ( 6 ) نمل 27 : 92 . ( 7 ) كهف 18 : 27 . ( 8 ) توبه 9 : 6 . ( 9 ) فتح 48 : 15 . ( 10 ) امالى صدوق ، ط نجف ، ص 6 ، مجلس 2 . ( 11 ) توحيد صدوق ، ط بيروت ، ص 264 ، باب 36 . ( 12 ) شعراء 26 : 195 - 192 .