افكنده و دين را پذيرا مىشود . 76 پس از آن هيچ انسان زنده‌اى نميرد . همهء مردمان دين بهى را برگزينند و با يكديگر به دوستى و مهربانى رفتار كنند . پيش از برانگيختن مردگان سوشيانس سپاهى برمىانگيزد و به كارزار با ديو بدعت ( - اهلموغى ) مىرود ، يشتى مىخواند و آن ديو به بالا و پايين زمين مىدود و سرانجام در سوراخ زمين مىرود و شهريور امشاسپند ، كه پاسدار و نگهدارندهء فلزات در جهان مادى است ، بر اين سوراخ فلز گداخته مىريزد و او را محبوس مىكند و سرانجام اين ديو به قعر دوزخ فرومىافتد . 77 سوشيانس بعد از به كيفر رسانيدن گناهكاران ، پنج بار يشت مىكند و هربار يك‌پنجم ديوان را نابود مىسازد ، و بدين ترتيب همهء ديوان از ميان رفته و تنها ديو آز 78 و اهريمن باقى مىمانند . ايزد سروش به نابودى ديو آز برمىخيزد و هرمزد اهريمن را با تمام مظاهر پليدش ، يعنى تاريكى و بدى ، از طريق همان سوراخى كه در آغاز آفرينش از آنجا آمده بود ، از آسمان بيرون مىكند و براى هميشه از كار مىافكند به‌گونه‌اى كه ديگر نتواند بازگردد و اين پايان كار اوست . 79 دورهء پنجاه و هفت سالهء هزارهء سوشيانس ، دورهء كمال و رشد موجودات اورمزدى است . همهء ديوان از نسل دوپايان و چهارپايان نابود مىشوند ، و همهء زشتى و دروغ ديو آفريده از ميان مىرود . بيمارى ، پيرى ، مرگ ، آزار ، ظلم ، بدعت و همهء بدىها از ميان مىرود و مردمان مطيع فرمان‌هاى دينى هستند و همه در كنار يكديگر به خوشى و شادمانى زيست مىكنند . گياهان هميشه در رويش‌اند و سرسبز و خرم . از پنجاه و هفت سال دورهء او ، هفده سال خوراك مردم گياه است ، سى سال آب مىخورند و ده سال پايانى خوراكشان مينوى است : « و اين نيز [ گفته شده است ] كه اندر پنجاه و هفت سال او ( دورهء سوشيانس ) ، نابودى دروغ دوپاى تخمه است و [ نابودى ] بيمارى ، پيرى مرگ ، درد و همه بدى و ستم و كفر . گياه هميشه زريون بود و همهء آفرينش به شادى باشند ، هفده سال خوراك گياه ، سى سال خوراك آب و ده سال خوراك مينوى باشد » . ( دين‌كرد سنجانا ، ج 7 ، ف 10 ، بند 3 )