مىآوريم » « 1 » . . . بنابراين « خير » در آياتى كه ذكر شد با معناى « اسمى » بر چيز سودمند اطلاق شده و مراد از آن مال است ؛ پس مال از نظر قرآن خير و خوب است . ممكن است در ذهن خطور كند كه اطلاق خير بر مال در اين آيات به اعتبار آنست كه انفاق ( كه كار خير و پسنديده‌يى است ) بر آن منطبق شده ، و گرنه مال بنابراينكه شيئى از اشياء است به خودى خود نه خوب است نه بد ، همچنانكه كارد نه خوب است نه ب مگر به اعتبار كاربرد آن ، يعنى اگر مثلا براى ذبح مشروع حيوانى به كار رود خوب است و اگر براى قتل مؤمنى به كار رود بد است ، مال هم هنگاميكه صفت انفاق روى آن بيايد « خير » است نه مطلقا . ولى ظاهرا صفت خوبى براى مال پيش از انفاق وجود دارد نه آنكه بوسيله‌ى انفاق حاصل شود ، و گواه اين معنا آياتى است كه ذيلا ذكر مىكنيم ، و در آنها اطلاق خير بر مال به جهت عنوانى از عناوين مثل انفاق نيست : 5 - « فَقالَ رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ - موسى عليه السلام در دعاى خود به خداى متعال عرض كرد : پروردگارا به آنچه از « خيرمال » برايم نازل فرمائى محتاج و نيازمند » « 2 » 6 - « فَقالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي - سليمان عليه السلام گفت : من به جهت دوست داشتن « خير -

--> ( 1 ) - مفردات راغب طبع مكتبه‌ى مرتضويه ص 160 ( 2 ) - سوره‌ى قصص آيه‌ى 24