فرامين او ، شخص قابليت ايمان به خدا و عمل به خواست الهى را پيدا مىكند . و تا ايمان به رسول حاصل نشود ، ايمان به خدا حاصل نخواهد شد . و در زمانى كه رسول حضور فيزيكى در ميان مردم ندارد ، با توسّل به وصى رسول از محتواى وحى آگاه بايد شد . و با توسّل به وصىّ رسول ايمان به رسول و سپس ايمان به خدا تحقّق پيدا مىكند ، زيرا اعتقاد به رسول جداى از اعتقاد به وصىّ رسول طفره بوده و طفره محال است . زمانى كه در فهم مسايل وحيانى ، در ايمان به خدا و اعمال دينى ملزم به توسّل به رسول و وصىّ رسول هستيم ، و طفره در اين موارد محال است در مورد استجابت دعا و شفاعت و . . . نيز طفره محال است . زيرا طلب چيزى از خدا بدون واسطه فيض مانند ايمان به خدا بدون داشتن ايمان به رسول است . و همان گونه كه آن ايمان به حال ايمان آورنده اثرى ندارد و اجر و پاداشى از جانب خدا براى او نيست و عملش مورد قبول واقع نمىشود . دعا و خواست او از خدا بدون توسّل به رسول و وصىّ رسول و كسى كه مقرّب درگاه الهى است ، تأثيرى به حالش نخواهد داشت .