شايع در نزد مشركان اين بود كه به سبب عبادت اولياء ، پرستش خداى متعال را ترك مىكردند . سپس با واسطه قرار دادن پرستش معبودهاى خيالى و بت‌ها ، متوسّل به بندگى اولياء مىشدند تا اينكه به پرستش مستقل معبودهاى ساختگى و بت‌ها ( به واسطه قربانى بردن‌ها ) منتهى مىشد ، چنان كه در آيه كريمه به آن اشاره شده است . « و ( مردم نادان ) غير خدا ( معبودهاى ساختگى ) را عبادت مىكنند . ( معبودهايى كه ) هيچ ضرر و سودى به آنها نمىرساند و مىگويند : اين بتان شفيع‌هاى ما نزد خدا هستند . ( اى پيامبر ) بگو آيا به خدا چيزى را يادآور مىشويد كه در آسمان‌ها و زمين ( وجودى ندارد و لذا ) علم الهى به آن تعلّق نگرفته است . ( زيرا معدوم مطلق است و علم به معدوم مطلق تعلّق نمىگيرد ) . خداوند از اين نسبت و از آنچه شريك او قرار مىدهيد منزّه و برتر است « 1 » . مشركان به صريح آيه قرآن غير خدا را عبادت مىكردند تا اين كه سبب تقرّبشان به خدا شود و اين ويژگى خاص مشركين است . و توسّل در نزد مسلمانان به عبادت آنها قياس

--> ( 1 ) . يونس ، آيه 18 .