فردى آن قدر نماز بخواند و روزه بگيرد تا حدّى كه بسيار لاغر ، رنجور و ضعيف گردد ، نماز و روزه‌اش نفعى به حالش ندارد جز اين كه محبت تو را داشته باشد . كسى كه به واسطه محبت شما به خدا تقرّب جويد ، سزاوار است كه خدا خواسته‌اش را رد نكند . اى على كسى كه شما را دوست بدارد و به شما تمسّك جويد پس براستى به دستگيره‌اى مطمئن و محكم چنگ زده است « 1 » . روشن است كه محبّت به اينان و با آنها مخالف نبودن ، سبب سالم ماندن راههاى اعتقادى و عملى مىشود . زيرا محبّت سبب جذب محب به محبوب مىشود . بنابر اين محبت و تمسّك به اينها از مطمئن‌ترين دستگيره‌هايى است ؛ كه چنگ زننده را از گمراهى و بيراهى حفظ مىكند . و بسيارى از روايات گوناگون دربر دارندهء اين معنا است . 2 . صدوق در علل الشرايع از امام حسن بن على عليهما السّلام روايت كرده است ؛ چنانچه محمد و اوصياء از فرزندانش نبودند ، شما مانند حيوان‌ها متحير و سرگردان بوديد ، هيچ واجبى از واجبات را نمىشناختيد . و به هيچ شهرى داخل

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 36 ، صص 302 - 301