آيه چهارم در جواز توسّل قالُوا يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئِينَ ، قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ « 1 » . ( برادران يوسف ) گفتند : اى پدر براى گناهان ما طلب آمرزش كن همانا گناهكاريم . ( حضرت يعقوب عليه السّلام ) فرمود : به زودى از پروردگارم براى شما طلب آمرزش خواهم كرد ، براستى او آمرزند و مهربان است . دلالت اين آيه بر جواز توسل بسيار روشن است . زيرا برادران يوسف عليه السّلام بعد از آن كه گناهشان آشكار شد ، به جرمشان اعتراف كردند ، از پدرشان ( حضرت يعقوب عليه السّلام ) خواستند براى آنها طلب آمرزش و بخشش كند . و حضرت يعقوب عليه السّلام به آنها وعده داد كه در زمان خاصّى براى آنها طلب مغفرت كند . و اين عمل جز توسّل و وسيله جستن نيست « 2 » .

--> ( 1 ) . يوسف ، آيات 98 - 97 . ( 2 ) . آيه ظهورى كامل در جواز توسّل دارد ، زيرا كه حضرت يعقوب عليه السّلام نه تنها فرزندانش را از چنين طلبى نهى نكرد بلكه با پاسخ مثبت به آنها چنين طلبى را جايز شمرده و تأييد كرد . و خداوند متعال با بيان اين قضيّه و عدم ردع آن مهر صحّت بر چنين عملى زده است . بنابر اين توسّل به حضرت يعقوب به عنوان پيامبر ، ولىّ و انسانى صالح مورد قبول و رضايت خداى متعال است . پس مىتوان با مجرّد ساختن قضيه از خصوصيات شخصى قاعده كلى را استنباط