چه قدر زشت و احمقانه است كه كسى منتظر ميهمانى باشد و بدون هيچ عكس العملى به توقف و سكون متوقف شود . نه تنها خانه را جاروب نكند و فضاى منزل را در شأن ميهمان درست نكند ، كه آن را آلوده‌تر كند ، اين عالم نيز خانه‌اى است كه فعلا بنا به هر دليلى ما در آن قرار داريم ، اگر منتظر ميهمانى هستيم بايد در حد توان در اصلاح و از بين بردن تاريكىها و زشتىهاى آن كوشش كنيم ، و اين ميسور نيست مگر با اصلاح خود و خودسازى . اصلا اصلاح جامعه چيزى جز اصلاح فرد نيست ، با اين برنامه است كه مىتوان ، آن دوران باشكوهى را كه قرآن وعده داده و هرگز تخلف‌پذير هم نيست زودتر محقق كرد . روايتى در اين مورد مرحوم مجلسى در بحار الانوار ج 36 صفحه 304 باب 41 حديث 144 نقل كرده است : « جَنْدَل بن جُناده » از يهوديان خيبر خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد و گفت : به من بگو 1 - آن چيست كه خداى متعال ندارد 2 - و آن چيست كه خداى متعال نمىداند 3 - و آن چيست كه پيش خداى متعال نيست ؟ حضرت فرمود : اما آنچه براى خدا نيست شريك است ، و آنچه نزد او نيست ظلم به بندگان است ، و آنچه او خبر ندارد حرف شما يهوديان است كه مىگوييد « عُزير » فرزند خداست و خدا او را فرزند خود نمىداند . جندل پس از شيندن پاسخ رسول خدا ، شهادتين را بر زبان جارى كرد و عرض كرد : ديشب در عالم خواب موسى عليه السلام را ديدم كه به من فرمود : به دست رسول خدا مسلمان شو و به ولايت اوصياء و جانشينان او چنگ بزن ، من اسلام آوردم و خدا روزى من قرار داد ، پس اوصياء و جانشينان شما كيستند تا به قبولى ولايتشان چنگ زنم ؟ .