اين جريان و شبيه آن كه در تاريخ زياد به چشم مىخورد دليل بر نوع برخورد غاصبان خلافت و دشمنان با اهل بيت عليهم السلام بوده است . يك درس مهم « محمدبن حمزه » مىگويد : مردى در زندگى روز مرّهء خود با اينكه داراى وضع خوبى داشت به علّت ولخرجى و اسراف و خرج بىحساب به ندارى افتاد ، بطورى كه آبرو و شخصيتش به خطر افتاد . وى از طريق « ابوهاشم داودبن القاسم » كه دوست او بود نامه‌اى به امام عسكرى عليه السلام نوشت و درخواست كرد تا آن حضرت برايش دعا كند تا از گرفتارى نجات پيدا كند . امام عليه السلام در جوابش نوشت : خداوند به زودى تو را بىنياز مىكند ، زيرا پسر عموى تو در اين روزها مىميرد و چون ورثهء ديگرى ندارد اموالش به تو مىرسد ؛ امّا من به تو سفارش مىكنم كه ميانه روى و اقتصاد در زندگى را فرموش نكنى و از اسراف و ولخرجى اجتناب كنى . وى مىگويد : چون نامهء حضرت به من رسيد ، چند روزى نگذشته بود كه پسر عمويم درگذشت و اموال او كه بالغ بر يكصد هزار درهم بود به من رسيد و من نيز با اقتصاد و ميانه روى در زندگى از اسراف اجتناب نمودم . « 1 » درس زندگى « محمدبن حسن مَيمون » مىگويد : كَتَبْتُ الَيْهِ اشْكُواالْفَقْرَ ، براى امام عسكرى عليه السلام نامه‌اى نوشتم و ضمن آن از فقر شكايت كردم ، ثمَّ قُلْتُ فِى نَفْسِى : اما قبل از آن با خود گفتم : الَيسَ قَد قالَ ابو عبدالله عليه السلام : آيا اين گونه نيست كه امام صادق عليه السلام فرموده : الفَقْرُ مَعْنا خَيْرٌ مِنَ الْغِنى مَعَ

--> ( 1 ) - اثبات‌الهداة ، ج 3 ، ص 436 .