بدهد ، پاسخى كه سلام دهنده با گوش خود بوضوح بشنود ، حال سؤال اين است كه ما چرا به آن بزرگوران سلام مىدهيم ؛ اما پاسخ آن را نمىشنويم ؟ پاسخ اين است كه كجاست گوش شنواى كه صداى ملكوتى و عرشى آن بزرگوران را بشنود ؟ گوشى كه با خنجر نا پاك گناه دريده شده است و جز لاطائلات و حجويات نمىشنود را چه كار به صوت دل‌انگيز عرشيان ؟ به هر روى اگر زائرى ، در ادعايى كه با سلام به مزور ابراز مىدارد ، صادق باشد بطور قطع پاسخ سلام خود را خواهد شنيد . به نمونه‌اى در اين مورد توجه كنيد : نمونه اوّل در احوالات مرحوم « ملا احمد اردبيلى » معروف به مقدس اردبيلى آمده است كه ايشان هر گاه مشكل علمى پيدا مىكرد ، به حرم مطهّر امير مؤمنان عليه السلام مىرفت و مستقيم اين مسئله را با آن حضرت در ميان مىگذاشت . يكى از ماجراهاى شنيدنى كه در مورد ايشان نقل مىكنند ماجرايى است كه در كتاب « وفيات العلماء » نوشتهء آقاى « جلالى شاهرودى » صفحه 67 آمده است ، اينك اصل ماجرا : يكى از شاگردان شيخ به نام « امير فضل الله استر آبادى » نقل مىكند : در يكى از حجره‌هاى صحن مقدس امير مؤمنان عليه السلام منزل داشتيم ، يكى از شب‌ها چون از مطالعه فارغ شدم از حجره بيرون آمدم ، مشاهده كردم كه جناب مقدّس به طرف حوض مىرود ، پس همين كه نزديك در رسيد ، قفل گشوده شد و همچنين در دوم و سوم ، تا اين كه ايشان وارد حرم مطهّر شده و سلام كرد و از ضريح مطهّر جواب آمد ، به طورى كه من آن جواب سلام را شنيدم ، متوجه شدم كه او با حضرت سخن مىگويد و در مسأله‌اى سؤالاتى را مطرح مىكند ، از حرم خارج شد و به طرف مسجد كوفه حركت كرد ، من نيز پشت سر او رفتم به طورى كه مرا نمىديد ، همين كه نزديك محراب رسيد ، شنيدم كه با كسى سخن مىگويد ، خوب دقّت كردم