انسان‌ها در نزد خداى متعال به تقواى آنان است ، نه عرب بر عجم و نه سفيد بر سياه و نه ثروت‌مند بر فقير هيچ ارزشى ندارد ، ارزش نزد خداى متعال به پرهيزكارى است . « 1 » 4 . تربيت كردن نفس . انسان ذاتا حبّ به نفس دارد و خود را بيشتر از ديگران دوست دارد . اين يك ميل فطرى است كه خداى متعال در وجود آدمى به امانت گذاشته است ، به همين منظور بايد مانند ساير اميال فطرى انسان نهادينه شود . از نظر فرهنگ دينى ، اگر حبّ به ذات و نفس و اينكه آدمى خود را بيشتر از ديگران دوست دارد هميشگى باشد ، ديگر حسناتى مانند ايثار و از خود گذشتگى معنا پيدا نمىكند . آن رزمنده‌اى كه در ميدان جنگ از جان خود مىگذرد تا پرچم دين به احتزاز در آيد ، تا آن مادرى كه از غذاى خود مىگذرد تا فرزندش نوش جان كند همه و همه حسناتى است كه دين آن را ستوده است ، در چنين جايى ديگر حبّ به نفس معنى ندارد . به هر روى ، انسان بر اثر همين حبّ به نفس ، گاهى چنان دچار تكبّر مىشود كه خواسته يا ناخواسته ، خسارتهاى جبران ناپذيرى را بايد تحمّل كند . براى درمان اين درد و نهادينه كردن اين ميل فطرى ، در فرهنگ اهل بيت عليهم السلام نسخه‌هاى مطرح شده است كه توجه به آن مىتواند راه جديدى را به روى ما باز كند . يكى از نسخه‌هاى بسيار مهمى كه آن بزرگواران پيچيده‌اند اين است كه آدمى براى آنكه دچار شأن‌هاى خيالى و شخصيّت‌هاى واهى نشود ، بايد خود را بشكند . يكى از راه هايى كه مىتوان خود را شكست اين است كه كارهاى جزئى و معمولى خانوادگى خود را خود انجام دهد . بعنوان نمونه خود نان و خوراك منزل را تهيّه كرده و با دست خود به خانه ببرد .

--> ( 1 ) - تفسير نمونه : ج 26 ، ص 123 .