عنايت امام رضا عليه السلام « ابن شهر آشوب » از « موسى بن سيّار » نقل مىكند كه گفت : من همراه حضرت رضا عليه السلام بودم ، وقتى نزديك طوس رسيديم و ديوارهاى طوس ديده مىشد ، در يكى از محل‌ها ناگهان صداى گريه و شيون شنيديم دنبال صدا را گرفتيم تا به جمعى رسيديم كه در كنار جنازه‌اى هستند و گريه مىكنند . در اين هنگام حضرت رضا عليه السلام از مركب پياده شد و به طرف جنازه حركت كرد ، با حاضران جنازه را بلند نمود و چنان خود را به تابوت چسبانده بود كه فرزندى خود را به مادر خود بچسباند ، پس از تشييع نزد من آمد و فرمود : مَنْ شَيَّعَ جَنازَةَ وَلِىٍّ مِنْ اوْلِيائِنا خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ كَيَوْمٍ وَلَدَتْهُ امُّهُ لا ذَنْبَ عَلَيْهِ . « كسى كه جنازهء يكى از دوستان ما را تشييع كند تمام گناهانش بخشيده مىشود ، بطورى كه گويى از مادر متولد شده است و گناهى ندارد . » وقتى جنازه را كنار قبر نهادند ، مولايم حضرت رضا عليه السلام را ديدم كه جلو آمد و مردم را كنار زد تا نزديك جنازه رسيد ، آنگاه دست بر سينهء آن شخص فوت شده نهاد و فرمود : يا فُلانَ بْنَ فُلانٍ ! ابْشِر بِالْجَنَّةِ فَلا خَوْفٌ عَلَيْكَ بَعْدَ هذهِ السّاعَةِ . « اى فلانى پسر فلانى ! مژده باد تورا به بهشت از اين لحظه به بعد خوفى بر تو نيست . » به حضرت عرض كردم : قربانت گردم ! آيا اين شخص را مىشناختى ؟ در حالى كه به اين شهر و سرزمين قبلا نيامده‌اى و اين نخستين بار است كه بر آن قدم مىگذارى . حضرت فرمود : اى پسر سيّار !