شايد يكى از مهمترين علل تأكيد بر مسئلهء گريه در مصائب جانسوز اهل بيت عليهم السلام بويژه حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام اين باشد كه مردم نيز در اين جهاد با اهل بيت عليهم السلام شريك باشند . گريهء مردم در عزاى اهل بيت عليهم السلام گريه بر نفله شدن يا شكست خوردن آنان نيست ، از نظر شيعه امامان معصوم و رهبران دينى هرگز شكست نخورده‌اند ، آنان پيروز شده‌اند ، گرچه از نظر ظاهرى مورد ظلم قرار گرفتند ؛ ولى اين دليل بر شكست نيست . با توجه به مطالب فوق ، در ميان اهل بيت عليهم السلام دو معصوم بيشتر از ساير معصومان از اين راه به جهاد پرداختند : يكى حضرت زهرا عليها السلام و ديگرى وجود مبارك حضرت زين‌العابدين عليه السلام ، كه آن حضرت در اين جهت شباهت‌هاى زيادى با مادر بزگوار خود دارد . نكتهء ديگر اين است كه ، حضرت زين‌العابدين عليه السلام پس از حادثهء عاشورا از راه دعا به جهاد پرداختند . صحيفهء مباركهء سجاديّه محصول اين برنامه عظيم حضرت بوده است كه اكنون در اختيار ما قرار دارد . دو راه فوق ادامهء جهاد حضرت سيدالشهداء عليه السلام توسط حضرت زين‌العابدين عليه السلام بود . به تعبير ديگر اگر امام حسين عليه السلام در كربلا با شمشير به مصاف با دين ستيزان رفت و با خون خود درخت اسلام را سيراب كرد ، وجود مقدّس امام زين‌العابدين عليه السلام نيز با اشك گرم خود ، و در ميدان دعا به اين مهم پرداخت . با توجه به مطالب فوق اينك توجه شما را به درسى از درسهاى صحيفه سجاديّه جلب مىنماييم : درسى از صحيفه برخى از انسانها داراى عمرهاى پربركتى نيستند . هر چند از نظر كمّى زمان زيادى را به خود اختصاص داده‌اند ؛ اما از نظر كيفى عمر با بركتى نداشته‌اند .