لقمه را نيز مقابل سگى كه نزديك او بود مىانداخت . حضرت و همراهان ايشان صبر كردند تا او غذايش را خورد ، آنگاه امام عليه السلام نزديك آمد و پرسيد : اين چه كارى بود كه مىكردى ؟ عرض كرد : مولاى من ! من نگهبان باغ هستم و اين سگ هم نگهبان است ، وقتى سفره انداختم ديدم به من نگاه مىكند ، حيا كردم كه او گرسنه باشد و من غذا بخورم . حضرت با شنيدن اين جمله به شدت گريست و فرمود : انْ كانَ كذالك ، فَانْتَ عَتيقٌ لِلَّهِ و وَهَبْتُ لكَ الْفَىْ ديناراً حال كه چنين است تو را در راه خدا آزاد كردم و دو هزار دينار به تو بخشيدم . غلام عرض كرد : مولاى من شما به من لطف داريد ، من هرگز دست از شما بر نمىدارم ، حضرت فرمود : باغ را هم به تو بخشيدم ، بنابراين هرگاه من و دوستانم نزد تو آمديم ، ما ما را مهمان كن . آنگاه حضرت دست به دعا برداشت و فرمود : خداى متعال تو را روز قيامت كرامت بخشد و اين اخلاق نيكو و ادب تو را مبارك گرداند . « 1 » با توجه به مطالب فوق در روايات اسلامى وظايفى براى مهمان و ميزبان مطرح كرده‌اند كه داراى اهميت زيادى است كه ما به علت طولانى بودن آن از ذكر آن مىگذريم و نقل مفصل آن را در كتاب مستقلى ديگر كه به نام بيست مجلس در عزاى سالار شهيدان به چاپ خواهد رسيد موكول مىكنيم ، اما آنچه بعنوان نكته پايانى قابل ذكر است اين است كه وجود مقدّس اهل بيت عليهم السلام احترام و ارزش فوق العاده‌اى براى مهمان قائل بوده و متذكر شده‌اند كه پيروانشان نيز در اين مهم به آن بزرگواران تاسى كنند . تنها در كل دنيا يك جا بوده كه مهمانى را دعوت كرده ، آن هم نه يك نفر بلكه 12 هزار نفر او را دعوت كردند و كردند آنچه كردند . نه تنها از او پذيرايى نكردند كه او را بين دو نهر آب بالب تشنه سر بريدند . . . . . الا لعنة الله على القوم الظالمين .

--> ( 1 ) - همان : ص 76 .