محمّد صلى الله عليه و آله يعنى على عليه السلام را به ادامهء كار بر گزيد . و على ! على ، كه همتايى نداشت ، براى حفظ اسلام و بنيان نوپاى دين ، سكوت كرد و پس از 25 سال سكوت ، بر مسند خلافت ظاهرى نشست . دوران حكومتش كوتاه بود ؛ امّا روح معنويّتى كه دست خوش هوى پرستى غاصبان خلافت شده بود را كم كم به كالبد جامعه باز مىگرداند كه ناگهان با شمشير كثيف‌ترين مردم يعنى پسر مُلجم اركان هدايت به لرزه در آمد . و از آن پس فرزندش حسن و سپس حسين عليهما السلام در دو روش به ظاهر متضاد ، يعنى صلح و جنگ ، به هدايت پرداختند و درخت تشنه و تيشه خوردهء اسلام را با خون قلب خود سيراب نمودند . و آنگاه نُه تن از فرزندان حسين عليه السلام در دورانى كوتاه به تبليغ پرداخته و مردم آشكارا غيبت آخرين فرزندش را باسكوت خود امضا كردند . از آن روز تا كنون ، پرچم هدايت مردم رسماً در دست عالمان دين قرار گرفت و آن عزيزان نيز با تأسى به رهبران الهى خود ، به دنبال روشن نمودن چراغ هدايت به فعاليّت پرداخته‌اند . به تعبير استاد شهيد مطهرّى شايد در هيچ مذهبى به اندازه‌اى كه مذهب شيعه براى عالمان و دانشمندان خود ارزش قائل است ، ارزش قائل نيست . در فرهنگ شيعه ، عالمان وارثان پيامبران و عهده دار هدايت جامعه در دوران غيبت كبراى امام زمان عليه السلام هستند . « 1 » عالمان ساير مذاهب چنين سمتى ندارند و از نعمتى كه به شيعه ارزانى شده است محرومند . مراجع عظام شيعه با استنباط احكام شرعى و مشخّص كردن تكليف مكلّفان در مسائل مستحدثه و نو ظهور ، به اداى وظيفه مىپردازند ، و در كنار

--> ( 1 ) - مجموعه آثار شهيد مطهرى : ج 3 ، ختم نبوّت ، ص 196 .