و فاميلىها را از دست مىدهد ، اين نكته داراى شواهد قرآنى است كه تنها به دو آيه اشاره مىكنيم : فَاذا نُفِخَ فِى الصُّورِ فَلا انْسابَ بَيْنَهُم يَوْمَئِذ وَ لايَتَساءَلُونَ . « 1 » « هنگامى كه در صور دميده شود هيچ پيوند خويشاوندى ميان آنها نخواهد بود ، و از يكديگر تقاضاى كمك نمىكنند . » وَ لاتَزِرُوا وازِرَةٌ وِزْرَ اخْرى وَ انْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ الى حَمْلِها لايُحْمَلْ مِنْهُ شَىْءٌ وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى . « 2 » « هيچ گنهكارى بار گناه ديگرى را به دوش نمىكشد و اگر شخص سنگين بارى ، ديگرى را براى حمل گناه خود بخواند ، چيزى از آن را بر دوش نخواهد گرفت هرچند از نزديكان او باشد . » آرى ! تمام قرابت‌ها و خويشاوندىها در روز قيامت از بين مىرود ؛ امّا قرابت معنوى كه ميان شيعيان و رهبرانشان قرار دارد ، به عبارت ديگر نسبتى كه شيعيان با پدران واقعى خود يعنى اهل بيت عليهم السلام بر قرار كرده‌اند ، هرگز از بين نمىرود و انسان از آغازين لحظاتى كه در احتضار قرار مىگيرد تا روز موعود و قيامت از اين پيوند معنوى بهره‌مند مىشود . ابو بصير مىگويد : از امام صادق عليه السلام شنيدم كه فرمود : انَّ الْمُؤمِنَ اذا ماتَ رَأى رَسُولَ اللّهِ و عَلِيّاً يَحْضُرانَهُ « بطور قطع مؤمن هنگام مرگ ، رسول خدا و امير مؤمنان عليهما السلام را مىبيند كه كنار او حاضر مىشوند . » سپس امام صادق فرمود : و قالَ رَسُولُ اللَّهِ انَا احَدُ الْوالِدَيْنِ و عَلِيٌّ الآخَر « و رسول خدا مىگويد : من يكى از پدران او و على پدر ديگرى براى او است . » اين حادثه‌اى است كه هنگام مرگ رخ مىدهد ، و پس از مرگ نيز كه ميدان نمايش رحمت اهل بيت عليهم السلام است ، آن بزرگواران درياى رحمت حضرت حق را به

--> ( 1 ) - سورهء مؤمنون ، آيه 101 . ( 2 ) - سورهء فاطر ، آيه 18 .