اسماء بنت عميس مىگويد : در لحظات آخر زندگى حضرت زهرا عليها السلام حضور داشتم ، آن بانوى بزگوار غسل كرده و لباسهايش را عوض كرد و در گوشه منزل به راز و نياز پرداخت . من جلو رفتم تا از سخنان حضرت در حال دعا آگاه شوم ، ديدم حضرت در حالى كه دست به سوى آسمان بلند كرده است مىگويد : الهى و سَيِّدى ! اسْئَلُكَ بِالَّذِينَ اصْطَفَيْتَهُمْ و بِبُكاءِ وَلَدَىَّ فِى مُفارِقَتِى انْ تَغْفِرَ لِعُصاةِ شِيعتى و شِيعة ذُرِّيَّتى « 1 » « خداوندا ! به حق پيامبرانى كه برگزيده‌اى و به ناله‌هاى دو فرزندم حسن و حسين در فراق من ، تو را قسم مىدهم كه از گناه شيعيان من و پيروان فرزندانم درگذرى و آنان را مورد عفو و بخشش خود قرار دهى . » بحثى پيرامون حقوق اهل بيت عليهم السلام ارتباطهاى اجتماعى انسان از روى حقوق متقابلى است كه ميان او و همنوعان قرار دارد . شايد در كل عالم نتوان كسى را پيدا كرد كه بر گردن ديگرى حقى نداشته باشد . از نظر فرهنگ دينى ، تمام مردم دنيا بر يكديگر حقوقى دارند كه بايد در رعايت اين حقوق كوشش كنند . نكتهء ديگر اينكه حقوق انسانها بر يكديگر به اعتبار شخصيّت ، مقام ، جايگاه و منزلتشان متمايز مىشود و هر قدر كسى داراى مقام و منزلت بالاترى باشد ، حق او نيز سنگين‌تر و رعايت آن لازمتر و ضرورىتر است ، بعنوان مثال : رعايت حق يك دوست در برابر رعايت حق همسايه و حق همسايه از حقوق معلّم و حق معلّم از حق والدين به اعتبار مقام و جايگاهشان متفاوت است ، يعنى عظمت و سنگينى هر كدام از اين حقوق بسته به جايگاه و منزلت صاحبان حق دارد . با توجّه به اين مقدمهء ، يكى از صاحبان حق كه به اعتبار مقام و جايگاهشان

--> ( 1 ) - همان : ص 111 .