وارد شده بدقت مطالعه فرموده و در مضامين آنها يك سلسله شبهات و اشكالاتى برايش پيش آمده كه از حلّ آنها عاجز گرديده . و به ناچار آنها را حمل بر استحباب كرده و به ظهور امر در وجوب اخذ نكرده و فرموده : الحكم هو التخيير فى جميع المتعارضات الّا انّ الترجيح هو الفضل و الاولى ، حالا در اينكه آن شبهات چيست مرحوم شيخ متعرض نشده ولى تفصيل آن از متن عبارات سيّد صدر و جواب شبهات ايشان را مرحوم تبريزى در اوثق ص 606 و 607 بيان فرموده كه طالبين مراجعه كنند و ما به عنوان نمونه يكى از شبهات ايشان را طرح مىكنيم : وقتى ما به اخبار علاجيه مراجعه مىكنيم مىبينيم كه برخى از آنها اصلا اسمى از مرجحات نبرده بلكه مستقيما به سراغ تخيير رفته و فرموده : بايّهما اخذت من باب التسليم وسعك و برخى از اخبار تنها متعرض يك يا دو مرجح شده سپس به سراغ تخيير رفته و برخى مثل مقبوله و مرفوعه متعرض چندين مرجح شده و خود اين‌ها از حيث ترتيب اختلاف دارند بعضى جاها اول ترجيح به صفات را آورده سپس ترجيح به شهرت و . . . را بعضى جاها عكس كرده و به برخى از مرجحات از قبيل احدث تاريخا بودن اصلا اعتنا نشده و . . . از همهء اين‌ها به اين نتيجه مىرسيم كه معلوم مىشود ترجيح واجب نبوده و گرنه اخبار علاجيه به شكل منظّمى آنها را بيان مىكرد پس معلوم مىشود ائمه ( ع ) به مرجحات اعتنائى نداشته‌اند فلا بد من حمل اوامر الترجيح على الاستحباب . حال اين شبهه و امثال آن سيد صدر را واداشته به قول به استحباب ترجيح خلافا للمشهور . مرحوم شيخ اوّل مىفرمايند : بر شما پوشيده نيست كه حمل اوامر مذكوره در اخبار علاجيّه بر استحباب خيلى بعيد است و با مدلول اخبار