و امر ارشادى قصد امتثال ندارد . قوله و ذكرنا : برخى از مقدمات ذاتا عباديت ندارد كما هو الاكثر مثل نصب سلّم ، مشى الى السّوق و قطع مسافت و . . . اين‌ها پس از تعلّق امر مقدمى هم عبادت نمىشود و برخى مقدمات ذاتا عبادت هستند مثل وضو كه پس از آمدن امر مقدّمى هم اين عمل به همان عباديتى كه داشته مقدّمه نماز مىشود امّا عباديت از راه اين امر نيامده و برخى مقدمات قبل از مقدمه شدنشان مورد بحث است كه آيا ذاتا عباديت و رجحان دارند يا نه مثل تيمّم در اينجا مشكله‌اى پيش آمده كه آيا تيمم از عبادات است و به قصد قربت بايد اتيان شود يا خير اشكال از اينجا كه رجحان ذاتى آنكه مشكوك است و امر مقدمى هم كه عبادت درست‌كن نيست پس مشكل است بتوان بدان قصد قربت كرد و تمام الكلام فى محلّه . قوله : فان قلت : مستشكل مىگويد : اشكال شما به طريقه اول اين بود كه اين وجوب يك وجوب ظاهرى مقدمى عقلى ارشادى است نه يك وجوب شرعى تا قصد وجه و قصد قربت داشته باشد ولى ما كارى مىكنيم كه وجوب هريك از دو عمل شرعى شده و مصحّح قصد وجه و قصد قربت هم باشد بدون اينكه مبتلا به اشكالى باشد و آن راه اينست كه : محتمل اوّل كه مثلا جمعه باشد بالاجماع واجب است و مخالف و موافق قبول دارند منتها مخالف از اين حيث كه اگر آن را هم انجام ندهيم مخالفت قطعيه لازم مىآيد و هو حرام پس هدف او فرار از معصيت قطعيه است و موافق از آن جهت كه موافقت قطعيه را لازم مىداند مىگويد بايد اين را