بجا آورد و نيّت خصوص وجوب يا استحباب هم كه نامش قصد الوجه است عند المتأخرين معتبر نيست . 2 - و گاهى دوران ميان وجوب و غير استحباب از احكام است يعنى وجوب و اباحه ، وجوب و كراهت ، وجوب و استحباب و اباحه و . . . در اينجا هم مىتوانيم بگوئيم : الاحتياط حسن و راجع يا خير ؟ دو قول است . و قبل از بيان آن دو مقدّمه‌اى را مىآوريم : در باب عبادات اين بحث مطرح است كه آيا عباديت يك عمل و قصد قربت به آن متوقّف است بر اينكه امرى بدان تعلّق گرفته باشد و ما هم عمل را به داعى امتثال همان امر انجام دهيم تا عمل عباديّت پيدا كند و مقرب باشد و يا احراز مطلوبيّت ذاتيّه عمل عند المولى كافى است براى اتيان به قصد قربت اگرچه امر فعلى به آن نباشد و يا از اين هم بالاتر به مجرّد احتمال مطلوبيّت كه شايد فعل آن مطلوب و ترك آن مبغوض باشد مىتوانيم آن عمل را بداعى قصد قربت بجا آوريم . منتهى در اوّلى و دوّمى قصد قربت جزمى است و در سوّمى به عنوان احتياط و احتمال است ؟ جماعتى طرفدار قول اوّل هستند و گروهى طرفدار قول دوّم هستند و گروهى از اين هم تعميم داده و طرفدار قول ثالث هستند . با حفظ اين مقدّمه : آيا در اينجاها هم حسن احتياط جريان دارد يا نه ؟ مرحوم شيخ انصارى دو نظريه دارند : 1 - نظريّه ابتدائى . 2 - نظريّه نهائى . امّا نظريه ابتدائى كه مبتنى بر مبناى اوّل از سه مبناى مقدمه است