به تحصيل آن ثواب است و چنين طلبى عين امر به احتياط در اوامر احتياط است كه مؤكّد حكم عقل است و امر مولوى نيست تا علىحده قصد امتثال بطلبد . 2 - و يا طلب مولوى استحبابى است كه خواهيم گفت وعده ثواب لازمه‌اش امر استحبابى مولوى نيست زيرا كه حكم شرع به تنجّز ثواب تصديق همان حكم عقل است به تنجّز ثواب و لازمه‌اش امر ارشادى است نه مولوى و ما نحن فيه شبيه آيه شريفه است كه مىگويد : مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي . . . * كه عقل هم مستقلّ است بر اين معنى با اين تفاوت كه مورد آيه وعده ثواب بر اطاعت حقيقيه است و مورد بحث ما وعده ثواب بر اطاعت حكميه يعنى احتياط است كه عبد با احتياط در حكم مطيع است نه واقعا مطيع . پس ما نحن فيه شبيه وعده ثواب بر نيّت خير است كه شخص با نيّت خير در حكم مطيع است از اين حيث كه انقياد كامل دارد و توطين نفس كرده و عزم جزم بر فعل دارد . و امّا ما يتوهم : بعضىها توهم كرده‌اند كه اخبار من بلغ شبيه اخبار من سرح لحيته فله كذا است . بيان ذلك : در موارد زيادى آقايان فقها از راه وعده ثواب ، استحباب را استكشاف مىكند . مثلا مىگويند : حديث گفته : هركس محاسن خود را شانه كند فلان مبلغ ثواب دارد كه بالالتزام دلالت دارد بر استحباب آن امر و اينكه داراى امر مولوى استحبابى است كه اينكه خيلى جاها از راه وعده عقاب بر فعل حرمت شرعيه را و از راه وعده عقاب بر ترك وجوب شرعى فعل را كشف مىكنند حال چه اشكال دارد كه بگوئيم ما نحن فيه همچنين است يعنى