بر وجود امر و بعد عمل را به قصد اتيان آن بجا مىآوريم و به عبارت بهتر : مراد از خيرى كه موضوع است مجرّد عملى است كه مطابق با عبادت باشد از جميع جهات به استثناى قصد قربت و بعد كه امر آمد قصد قربت هم مىآيد . اشكال چهارم : مقدّمه : بلوغ ثواب از راه خبر ضعيف بر سه وجه است : 1 - دليل ضعيفى دلالت كند بر اينكه فلان عمل مستحب است يا داراى ثواب است . 2 - دليل ضعيفى دلالت كند بر اينكه در ترك فلان عمل عقاب است كه بالملازمه دلالت دارد كه بر فعل آن ثواب است . 3 - دليل ضعيفى دلالت كند بر اينكه فلان عمل واجب است يعنى در فعل آن ثواب و در ترك آن عقاب است . با حفظ اين مقدمه مىگوئيم : اين اخبار تنها وجه اوّل را شامل است يعنى ثابت مىكنند استحباب مولوى را در صورت بلوغ ثواب يعنى در محتمل الاستحباب پس شامل محتمل الوجوب نمىشود تا اتيان آن به قصد امتثال اين امر صحيح باشد چونكه فرموده : من بلغه ثواب كه ظهور در ثواب محض دارد و نفرموده : بلغه عقاب يا بلغه عقاب و ثواب پس باز هم به درد ما نمىخورد . جواب ما : اطلاق روايات من بلغ اين اشكال را ردّ مىكند چون بلوغ ثواب هريك از سه وجه مذكور را مىگيرد و اختصاص به فرض اوّل ندارد زيرا كه بلوغ ثواب اعم است از اينكه بالمطابقه باشد و يا بالملازمه كه در اخبار بر عقاب بر ترك بالملازمه دالّ بر ثواب است . علاوه اثبات شىء هم نفى ما عدا نمىكند يعنى وعده ثواب نفى نمىكند وعده عقاب بر ترك را بعد مىفرمايد :