ساير محرمات الهى هم حلال مىگردد ، از قبيل شرب خمر و افطار عند التقيّه قبل از غروب شرعى و . . . و بلكه بزرگترين گناهان و محرمات كه مسئله تبرّى و اظهار برائت از ائمهء معصومين عليهم السّلام باشد نيز مباح مىگردد و مىتواند به جهت دفع ضرر از مؤمنى هر يك از اين كارهاى حرام را انجام دهد . دليل اين جواز و اباحه آنست كه : رواياتى داريم مبنى بر اينكه بايد مؤمن مراعات مؤمن ديگر كند و حتى الامكان مانع شود از اينكه مؤمنى در معرض ضرر قرار بگيرد و . . . ولو اين ممانعت به وسيلهء ارتكاب اعظم المحرمات الالهيّه باشد ، در اينجا براى نمونه يكى از روايات را مىآوريم : در كتاب احتجاج طبرسى از امير المؤمنين على عليه السّلام چنين نقل كرده : حضرت فرمود : اگر در مقام تقيّه ساعتى [ ساعت در كلام عرب معناى وسيعى دارد و يك لحظه را هم مىگيرد ] آن هم تنها با زبانت [ چون سر نيزه بر زبان تحميل مىكند ولى كسى مالك قلب شما نيست غير از خدا و مىتوانيد در قلب چنين عقيده‌اى نداشته باشيد ] از ما تبرّى بجوئى و اظهار برائت كنى در حالى كه در قلب و دلت موالى و دوست‌دار ما هستى ، آن هم هدفت از تقيّه و اظهار برائت اين باشد كه بدين وسيله جان خود را كه قوام بدن به او است حفظ و حراست كنى و از مرگ نجات دهى ، يا مالت را كه نظام معاش تو است حفظ كنى ، يا جاه و مقام و منزلت و موقعيت اجتماعىات را محافظت نمائى و با تقيه كردنت كسانى را كه به ولايت و دوستى ما معروف گشته‌اند حفظ كنى [ و جان و مال و آبروى برادران ايمانىات را بيمه كنى ] چنين كارى به مراتب باارزشتر است از اينكه [ تقيّه نكنى ] و خود را در معرض هلاكت و كشته شدن قرار دهى و بدين وسيله نصيب خودت را از دنيا قطع كنى و اعمال صالحهء بيشتر انجام ندهى .