به عهده بگيرد و در ميان آنان به عدل و داد حكم و عمل كند و درب خانه‌اش را به روى ديگران بگشايد و پرده‌ها را بالا بزند [ تا مردمان او را ديده و مشكلات خود را با او در ميان بگذارند و . . . ] و در امور و كارهاى مردمان نظر نمايد ، بر خداوند حقّ است كه در روز قيامت [ كه همگان مضطربند ] خوف و اضطراب او را به امنيت و آرامش تبديل كند [ و با قلبى آرام برود ] و او را وارد بهشت سازد . « 1 » . د : روايت زياد بن ابى سلمه از امام موسى بن جعفر عليهما السّلام : اى زياد هرآينه اگر از بالاى بلندى [ كوهى - صخره‌اى ، ساختمانى ] پرت شوم [ و به اعماق درّه‌ها سقوط كنم ] پاره پاره شوم برايم بهتر است و آن را دوستتر دارم از اينكه براى سلطان جائر كارى را متولى شوم يا بر روى فرش آنان گام بگذارم [ و در مجالس آنان حاضر شوم ] مگر براى چى ؟ [ منظور اينست مگر يك كار اگر گفتى آن كار چيست ؟ ] زياد مىگويد : عرض كردم : فدايت شوم . نمىدانم براى چى امام فرمود : مگر براى گشايش گرفتارى مؤمنى يا آزاد كردن اسير و زندانى او يا اداء دين و بدهكارى او . « 2 » ه : روايت على بن يقطين : امام عليه السّلام فرمود : خداوند در دربار سلاطين كسانى را دارد كه بوسيلهء آنان بلا و ظلم و ستم را از اولياء خودش دور مىسازد . « 3 » و : مرسلهء صدوق : در روايت ديگر بدنبال تعبيرى كه در روايت قبل داشت آمده : اين كسان [ مؤمنينى كه در دستگاه ظلمه هستند ولى به مؤمنان كمك مىكنند . . . ] آزادشدگان خداوند از آتش جهنم‌اند . « 4 »

--> ( 1 ) امالى صدوق مجلس 43 ص 203 ، وسائل الشيعه ج 12 ص 140 باب 46 حديث 7 . ( 2 ) وسائل الشيعه ج 12 ص 140 باب 46 حديث 9 . ( 3 ) وسائل الشيعه ج 12 ص 139 باب 46 حديث اوّل . ( 4 ) من لا يحضر الفقيه ج 3 ص 176 حديث 3665 .