3 - ابى بصير ره از امام باقر عليه السّلام نقل مىكند : حضرت عليه السّلام فرمودند : مردى از قبيلهء تميم به خدمت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شرفياب شد ، و عرضكرد : به من وصيّت و سفارشى فرمائيد ، حضرت صلّى اللّه عليه و آله به او نصايحى فرمودند كه از جملهء آنها اينست : ديگران را سبّ نكنيد ، چرا كه سبّ ، باعث كسب عداوت و دشمنى مىگردد . « 3 » [ از اين حديث هم حرمت تكليفى سبّ استفاده نمىشود . زيرا كه ارشاد به يك حكم عقلى است كه كسب عداوت و كينه‌توزى باشد . ] 4 - روايت ابن حجّاج : امام هفتم عليه السّلام در مورد دو مردى كه يكديگر را سبّ مىكنند ، فرمودند : آغازگر سبّ ظالم‌تر است و وزر خود او و وزر صاحبش بر او است مادامى كه از رفيقش عذرخواهى نكند . « 4 » [ نكتهء قابل توجه اينست كه : اين فراز از حديث دو گونه نقل شده : 1 - و وزره و وزر صاحبه عليه ، كه نسخه بدل مكاسب هم همين است ، بنابراين هيچ اغتشاش و آشفتگى در حديث نيست ، زيرا مراد اينست كه : شخص بادى هم گناه سبّ خودش و هم گناه سبّ رفيقش كه رادّ باشد به گردن او است ، چون او هم خود سابّ است و هم موجب ايقاع رفيق در سبّ ، البته بدون اينكه از وزر و گناه رفيق كاسته شود ، زيرا او نيز حق نداشت سبّ كند . 2 - و وزره على صاحبه ، كه در متن مكاسب آمده ، و طبق اين نسخه مرحوم شيخ مىفرمايد : در مرجع ضمائر كه مراد ضميرهاى وزره ، صاحبه ، و ضمير مستتر در يعتذر است ، و ظاهرش اينست كه : وزر بادى هم بر صاحبش يعنى رادّ است . و اين خيلى بىمعنى است . لذا شيخ اعظم فرموده : شايد خطا از راوى باشد و مراد امام عليه السّلام اين باشد

--> ( 3 ) وسائل الشيعه ج 8 ، ص 610 ، باب 158 ، حديث / 2 . ( 4 ) وسائل الشيعه ج 8 ، ص 610 ، باب 158 ، حديث / 1 .