فرمودند : احرق كتبك « 1 » يعنى اين كتابهاى نجومى براى تو كتب ضلالت است چون تو را از خداوند دور كرده و تأثير قدرت حق را ناديده گرفته و افلاك و كواكب را موثر ميدانى و اين با توحيد افعالى نمىسازد ، پس آنها را بسوزان . البته در حديث دو احتمال وجود دارد . 1 - امر احرق يك امر شرعى مولوى باشد و از امام عليه السّلام به عنوان اينكه شارع يا مبيّن شريعت است صادر شده باشد . بنابراين يك دليل شرعى مىشود و بر وجوب احراق و امحاء دلالت مىنمايد و با لملازمه حرمت ابقاء و امساك را مىرساند . 2 - امر مذكور يك امر ارشادى باشد [ يعنى ارشاد به حكم عقل ] و آن اينكه : عقل هم به تو مىگويد : اگر مىخواهى از شرّ اين كتب خلاص شوى آنها را بسوزان و نابود كن و امام عليه السّلام هم همين حكم ارشادى را بازگو مىكند و اگر اين شد ديگر يك دليل مستقل نخواهد بود . [ ولى مىتوان گفت : الاصل فى الاوامر الموّلوية ، پس اينهم يك امر مولوى است و دليل شرعى مىشود . ] قوله : و مقتضى : تا به حال در اصل دلالت بر تحريم بحث كرديم و ثابت شد كه به حكم ادّلهء اربعه ، حفظ كتب ضلال حرام است ، و اينك در مقدار دلالت اين ادّله بحث داريم : آيا حفظ كتب ضلال مطلقا حرام است ؟ چه موجب اضلال غير بشوند يا نه ؟ چه مفسده‌اى بر آنها مترتب باشد يا نه ؟ يا فقط در فرض مفسده داشتن و موجب اضلال بودن حرام هستند ؟ ادّلهء تحريم از اين نظر دو دسته‌اند : 1 - آنها كه به قول مطلق دالّ بر تحريم‌اند مثل معقد الاجماع يا نفى الخلاف كه بعدا هم خود شيخ اعظم ره خواهند فرمود ، و مثل آيهء وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ . . .

--> ( 1 ) وسائل الشيعه ج 8 ص 268 باب 14 - از ابواب آداب سفر حديث اوّل .