را از رسالهء محكم و متشابه مرحوم سيد مرتضى « 1 » ره نقل كرده‌اند : حديث دوّم : از چهار حديث اول كتاب ، دومين حديث از كتاب فقه الرضا است . [ البته در اينكه كتاب مذكور مال خود امام رضا ( ع ) است يا از كتب شيخ صدوق ره است اختلاف وجود دارد و در مقدمه كتاب مذكور چاپ آستان قدس رضوى اين اختلافات بررسى شده و گويا به نظر شيخ اعظم ره اين مسلّم نبوده . لذا فرموده : المنسوب الى مولينا الرضا ( ع ) ] امام ( ع ) به شخصى مىفرمايد : بدان بدرستيكه : هرآنچه كه بر بندگان امر شده و مأمور به است و قوام آنان در شؤون زندگى آنها و به صلاح آنها است و چيزى جاى آن را نمىگيرد و قوام بندگان به چيز ديگر نيست از خوردنيها ، آشاميدنيها ، پوشيدنيها ، منكوحات ، مملوكات و هرآنچه را كه بندگان آن را در امور زندگى خود به كار مىگيرند همه و همه خريد و فروشش ، هبه دادنش عاريه دادنش حلال است . و متقابلا هرآنچه كه در او فساد بوده و علت تامهء فساد داشت از چيزهايى كه خداوند ما را از آنها نهى كرده چه از جهت اكل آن منهّى باشد يا از جهت شربش يا پوشيدنش [ ابريشم مثلا ] يا نكاحش يا امساكش همه اينها خريد و فروشش حرام است از قبيل ميته و لحم الخنزير و لحوم السباع كه اكلش حرام است ، دم و خمر و . . . كه شربش حرام است . ربا و جميع فواحش و زشتيها و . . . حرام است و ضرر براى جسم دارد و موجب فساد روح و عقل است . « 2 » قوله : و عن دعائم :

--> ( 1 ) رساله محكم و متشابه ص 46 . ( 2 ) فقه الإمام الرضا ص 250 .