حضرت مسيح ( عليه السلام ) از ملكوت خود به ما نظرى افكند و در نتيجه ما توفيق بيابيم كه كفّار را ( مقصودش مسلمانان است ) از مراكزشان دور سازيم اگرچه سيصد سال طول بكشد ! پس بر ما واجب است كه به سلاح ايمان راسخ مسلّح گرديم و به صبر طولانى مجهّز شويم و همهء وسايل و اسباب را در راه سيطره و نشر و ترويج مسيحيّت ، در سرزمين مسلمانان ، به كار بنديم ، گرچه پس از قرنها كوشش و تلاش و تدبير به نتيجه برسيم ، چرا كه پدران براى فرزندان مىكارند » . علاوه بر اين كنفرانس ، يك بار در وزارتخانه ، كنفرانسى برپا شد كه نمايندگانى از بريتانياى كبير ، فرانسه و روسيّه در آن شركت داستند ، كنفرانس در بالاترين سطوح بود ، شركت كنندگان متشكّل از هيأتهاى ديپلماسى و كشيشان بلندمرتبه بود ، خوشبختانه من نيز به سبب دوستى عميقى كه با وزير مستعمرات داشتم ، در اين كنفرانس شركت كردم . شركت كنندگان در اين كنفرانس ، هر كدام از مشكلاتى كه از ناحيهء مسلمانان براى مسيحيان فراهم مىآمد ، به طور گسترده سخن گفتند كه چگونه بايد مسلمانان را پراكنده ساخت و درهم شكست و چطور بايد ايشان را از عقيدهء خود دور نمود و ايشان را به ايمان مسيحى نزديك كرد ، همان گونه كه اسپانيا پس از قرنها كه به دست اقوام مسلمان بربرى نژاد آفريقايى ، اسلام آورده بود ، مجدّداً به مسيحيّت بازگشت ، ولى نتايج كنفرانس در حدّ دلخواه نبود و من همهء مباحثات آن كنفرانس را در كتاب خود بنام « به سوى ملكوت مسيح » نگاشته‌ام . به راستى كه كندن درختى را كه به شرق و غرب زمين ، ريشه دوانيده است ، بسيار سخت است ؛ ولى بر انسان لازم است كه به هر قيمتى شده ، بر سختيها چيره شود ، دين مسيحيّت فقط براى منتشر شدن و گسترش در