چرا انسانى كه مىتواند بر اساس راهنماييهاى حياتبخش خاندان وحى عليهم السلام دربارهء نجات عالم هستى بينديشد و فكر خود را در راه پيشرفت و تكامل مردم سراسر جهان پرورش دهد ، از آن‌ها غفلت ورزيده و تنها به فكر نجات خويشتن باشد ؟ ! آيا فكر و انديشه براى كمك و نجات يك تن و يا مردم يك سرزمين بهتر است ، يا براى نجات همهء انسان‌ها در سراسر نقاط جهان ؟ حضرت امير مؤمنان على عليه السلام مىفرمايند : أَبْلغُ ما تستدرُّ به الرَّحمة أن تُضمَر لجميع الناس الرَّحمة . « 1 » رساننده‌ترين ( و مؤثّرترين ) چيزى كه رحمتِ ( الهى ) به وسيلهء آن جارى مىشود ، اين است كه رحمت براى همهء مردم در خاطر داشته شود . بنابراين ، نجات و رهاشدن از گرفتارى را ، نه براى يك فرد و يك گروه و نه براى يك ملّت و يك كشور ، بلكه براى همهء مردمان جهان بخواهيد ، و نجات عالم فقط با ظهور حضرت مهدى ارواحنا فداه و در دولت كريمهء آن حضرت واقع مىشود . در انديشهء ظهور فكر و انديشه دربارهء فرا رسيدن روزگار پرشكوه حكومت خاندان وحى عليهم السلام كه جهان و جهانيان را از فروغ تابناك ولايت الهى روشن نموده و همگان را با رشد و جهشِ فراگير به سوى برترينها رهنمون مىشود ، بسى سرورآفرين و حياتبخش است . روزگارى كه نشانى از فقر و تنگدستى ، زور و تزوير و پستى در صحنهء گيتى وجود ندارد و پرچم عدالت و انسانيّت در سراسر جهان هستى به اهتزاز درمىآيد . روزگارى كه خرسندى و خشنودى همهء مردمان جهان را فرا مىگيرد ، به گونه‌اى كه هيچ گونه فرد ناراضى و ناراحت از حكومت وجود نخواهد داشت

--> ( 1 ) . شرح غرر الحكم : 2 / 476 .