شادمانى دلهاى مردم است حضرت مىخواهد روز نزول مائده ، عيدى براى همه نسلها به حساب آيد . 2 . براى آنكه از اين آيه شريفه و كلام حضرت عيسى عليه السّلام الغاى خصوصيت كنيم و از آن جواز بزرگداشت مواليد را استفاده كنيم لازم است : اوّلا : امكان الغاى خصوصيت در اين مورد روا باشد . و گفته نشود خداوند بنا به مصالحى عيد را تنها براى عده‌اى خاص از پيروان حضرت عيسى عليه السّلام قرار داد بدون آنكه امتهاى ديگر در آن شريك باشند . از همين روست كه خداوند كافران اين مائده را تهديد به عذابى خاص كرد و فرمود : فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ . « 1 » ثانيا : بتوان نزول مائده آسمانى را درباره هر نوع مائده مادّى و معنوى به كار برد ؛ يعنى بگوييم : همان گونه كه مائده آسمانى زمان حضرت عيسى آيت خدا و رزق الهى است ، ميلاد انسان معصوم و مصلح دين نيز ، آيت خدا و رزق معنوى است ، كه خداوند نصيب مردم مىكند . و در هر سال روز ميلاد وى را عيد گرفت . ثالثا : اگر مائده آسمانى در زمان عيسى عليه السّلام در هر مقطع زمانى مشخص از آسمان نازل مىشده است ، در اين صورت عيد به معناى نزول مجدد مائده و در پى آن سرور و شادمانى است نه آنكه در سالگرد نزول مائده عيدى برپاشود . در اين فرض نمىتوان از اين آيه براى جواز بزرگداشت مواليد استفاده كرد . البته غالب مفسران گفته‌اند مائده روز يك‌شنبه نازل شد و از همين رو در مسيحيت روز يكشنبه عيد است . 3 . اگر نتوانيم دليلى خاص براى اثبات جواز بزرگداشت مواليد و حوادث بزرگ به دست آوريم ، به نظر مىآيد بتوان از آيه شريفه : ذلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ * لَكُمْ فِيها مَنافِعُ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى . . . « 2 » و آيه : وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ . . . « 3 » به نوعى اين دليل را پيدا كنيم . يعنى بگوييم : چيزى كه علامت خدايى دارد بايد گرامى داشت و يا بايد هر

--> ( 1 ) . مائده ، 115 ( 2 ) . حج ، 32 ، 33 ( 3 ) . ابراهيم ، 5