كه داستان آن در سوره احزاب آمده است . « 1 » ج ) آيه در مورد جهاد و پيكار در راه خدا نازل شده چون منافقان از پيكار در راه خدا ناخشنود بودند و حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نيز برخى اوقات از تشويق به جهاد ، امساك مىكرد . « 2 » د ) چون آيه شريفه : لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ ؛ « 3 » « آنان كه غير خدا را مىخوانند دشنام ندهيد كه [ ممكن است ] آنان نيز از دشمنى بدون علم ، خدا را دشنام دهند » رسول خدا از عيب‌جويى معبودهاى مشركان چشم پوشيد ولى پس از نزول آيه مورد بحث آن را پنهان نكرد و به عيب‌جويى معبودهاى آنان پرداخت و خدا هم وعده به حفظ حضرت داده بود . « 4 » ه ) آيه درباره حقوقى كه براى مسلمين بود نازل شد آن‌گاه كه پيامبر خدا در حجة الوداع شرايع و مناسك را اعلان كردند فرمودند : « آيا رساندم » گفتند : آرى و حضرت فرمود : « خدايا گواه باش » . « 5 » و ) خداوند پيامبرش را به شتاب در رساندن پيامى كه برايشان نازل شده ، امر مىكند ازاين‌رو هر چند حضرت تصميم داشت هر آنچه بر ايشان نازل‌شده را برساند ليكن برخى از پيامها را به تأخير انداخت چون بر خويش مىترسيد ، ادامه آيه اين احتمال را تقويت مىكند « 6 » كه مىفرمايد : وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ . ز ) برخى ديگر مىگويند : چون مكه فتح شد و اسلام گسترش يافت خداوند به حضرت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم دستور داد هر آنچه را كه براى آن فرستاده شده ، آشكار و بىپرده بدون

--> ( 1 ) . ر . ك : معالم التنزيل ، ج 2 ، ص 52 ؛ مفاتيح الغيب ، ج 12 ، ص 49 ؛ جامع الاحكام ، ج 6 ، ص 242 و عمدة القارى ، ج 18 ، ص 206 . ( 2 ) . همان مصادر قبلى ( 3 ) . انعام ، 108 ( 4 ) . ابن عباس ، تنوير المقباس ، ص 98 و نيز ر . ك : مفاتيح الغيب ، ج 12 ، ص 49 ( 5 ) . عمدة القارى ، ج 18 ، ص 206 ؛ ثعلبى نيز احتمالهاى مذكور را درباره آيه نقل كرده است ، ر . ك : الكشف و البيان ، ج 4 ، ص 91 . ( 6 ) . تفسير اسئلة القرآن المجيد و اجوبتها ، ص 74