بدين گونه فراهم كرد : 4 . حرمت و منزلت رسولش را به امت نماياند مانند اين آيات كه مىفرمايد : . . . لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمالُكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تَشْعُرُونَ * إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ ؛ « 1 » « صدايتان را برتر از صداى پيامبر نكنيد و با ايشان با صداى بلند مانند موقعى كه با يكديگر سخن بلند مىگوييد ، سخن نگوييد كه اعمالتان نابود مىشود و شما نمىدانيد * آنان كه صدايشان را نزد رسول خدا پايين مىآورند كسانىاند كه خداوند دلشان را با تقوا آزموده و براى آنان مغفرت و پاداش بزرگ قرار داده است » . ثانيا : دستور محض از پيامبرش را صادر كرد و فرمود : ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ لا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ . . . ؛ « 2 » « هرگز نبايد اهل مدينه و اعرابى كه در اطراف آن هستند از امر رسول خدا تخلّف كرده و از وى روى برگردانند و بر ميل خود رفتار كنند » بلكه قرآن ، تسليم قلبى و صادقانه پيامبر را نشانه وجود ايمان مىداند و مىفرمايد : فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً ؛ « 3 » « پس چنين نيست ، به پروردگارت سوگند كه آنان ايمان ندارند مگر آنكه تو را در نزاعهاى خود داور قرار دهند و بر آنچه كه حكم كردى در دل خود احساس دلتنگى نكنند و تسليم محض باشند » و باز آياتى ديگر در اين زمينه كه پيروى مطلق و بدون هيچ قيد و شرط از تمام اوامر و نواهى پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را درخواست كرد و چنين فرمود : . . . ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا . . . ؛ « 4 » « پيامبر هر چه را به شما داد بگيريد و هر آنچه شما را از آن بازداشت شما هم بازداريد » و بالاخره آياتى ديگر كه قرآن در يك

--> ( 1 ) . حجرات ، 2 ، 3 ( 2 ) . توبه ، 120 ( 3 ) . نساء ، 65 ( 4 ) . حشر ، 7