عبّاسى گفت : اين شيعيان گمان مىكنند كه « عمر » فضيلتى نداشته است ، در حالى كه همين فضيلت براى او بس است كه آن كشورگشايىها را براى اسلام كرد . علوى فرمود : ما چند جواب در اين مورد داريم : 1 - تمام حاكمان و پادشان كشورگشايى مىكنند تا سرزمين و محدودهء حكومتى خويش را بگسترانند ؛ آيا اين فضيلت است ؟ ! 2 - اگر هم بپذيريم كه اين گشورگشايىها فضيلت باشد ، آيا مىتواند با اين فضيلت ، غصب خلافت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم را توجيه كند ؟ ! در حالى كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم خلافت را به او نداد بلكه خلافت را به حضرت علىّ بن ابى طالب عليه السلام سپرد . . . اى پادشاه ؛ اگر تو براى خودت جانشينى برگزيدى و كسى آمد و مقام را از جانشينت غصب كرد و بر تخت او نشست و سپس به كشورگشايى پرداخت و كارهاى خير انجام داد ، آيا تو كشورگشايىهاى او را مىپسندى يا بر او خشمگين مىشوى به اين دليل كه جانشين تعيين‌شدهء تو را بر كنار كرده و وليعهدت را عزل كرده و بدون اجازهء تو بر تختت تكيه زده است ؟ ! شاه گفت : معلوم است كه خشمگين مىشوم و كشورگشايىهايش موجب شستن اين گناه نمىشود .